Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Η αλήθεια δεν πέφτει πάνω σου σαν κεραυνός. Δεν έρχεται να σε διαλύσει από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν έχει αυτή τη δύναμη.
Αυτό που σε γκρεμίζει είναι το ψέμα που είχες χτίσει μέσα σου.
Γιατί το ψέμα είναι ύπουλο. Σιγοκαίει, φωλιάζει στις σκέψεις σου, γίνεται θεμέλιο για όσα πίστευες. Είναι το “θα μείνει”, το “δεν θα φύγει ποτέ”, το “με νοιάζεται στ’ αλήθεια”, το “είμαστε εμείς, δεν θα γίνουμε ποτέ τίποτα λιγότερο”.
Και όταν σπάει, δεν φταίει η αλήθεια.
Η αλήθεια πάντα ήταν εκεί.
Εμφανιζόταν στις σιωπές, στις μισές απαντήσεις, στα βλέμματα που απέφευγαν το δικό σου. Φώναζε μέσα από τις στιγμές που κάτι δεν σου έβγαινε σωστά, που έκανες πίσω τον φόβο σου και έλεγες “όχι, είναι όλα καλά”.
Μα δεν ήταν.
Και τώρα, τώρα που όλα έχουν ξεγυμνωθεί, δεν είναι η αλήθεια που σε καίει. Είναι το πόσο καιρό έκλεινες τα μάτια.
Είναι το πόσο καιρό επέμενες να κρατάς κάτι που ήδη είχε αρχίσει να διαλύεται στα χέρια σου.
Μην ψάχνεις εκδίκηση. Μην αναρωτιέσαι πώς έφτασες ως εδώ.
Και, κυρίως, μην μετανιώνεις που πίστεψες.
Γιατί το να εμπιστεύεσαι δεν είναι λάθος. Το να νιώθεις, να ελπίζεις, να δίνεις όσα έχεις – αυτό σε κάνει άνθρωπο.
Το ψέμα ήταν δικό τους.
Η δύναμη όμως είναι δική σου.
Και η αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι, έχει ένα καλό: Δεν θα σε ξαναπληγώσει ποτέ.
