τόλμη

Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη Διστακτική, μέσα στο φως. Μάγουλα ροδοκόκκινα, χείλη που καίνε, μάτια σμιλεμένα από μπρούτζο. Μάτια μικρά σφιγμένα στην αγκαλιά ενός χαμόγελου. Μια μέρα στα χρώματα από πινελιές…

Πραγματικά αν δεν έχεις κάτι όμορφο, ουσιώδες και σπουδαίο να πεις και να κάνεις σταμάτα να ενοχλείς την συνύπαρξη του έρωτα και της αγάπης. Είναι καθαρά και αγνά συναισθήματα, υπερβολικά…

Γράφει η Περσεφόνη Χρυσαφίδου. «Πιο δυνατά, μαμά! Κούνησέ με ακόμα πιο δυνατά. Βλέπεις τον ουρανό; Ως εκεί και ακόμα πιο πάνω. Θέλω ν’αγγίξω το ουράνιο τόξο και ν’αγκαλιάσω τα σύννεφα.»…

Γράφει η Βάλια Κ. Κουράστηκα πλέον. Κουράστηκα να σε αγαπάω και εσύ να φοβάσαι. Να φοβάσαι να δοθείς με όλο σου το είναι. Εγώ να χάνομαι μέσα στα μάτια σου…

Γράφει η Μπάρμπυ Κορμαρή Σ’ αγαπάω! Τόσο, που ανασαίνω απ’ την ανάσα σου! Τόσο, που ζω για το χαμόγελό σου! Τόσο, που δεν υπάρχει ούτε στάλα λογικής! Γιατί σ’ ερωτεύτηκα……

Γράφει η Εύα Αροτσίδου Ένα από τα πιο κοινότυπα διλήμματα, που μας μαρκάρουν από την ώρα που θα γεννηθούμε είναι εκείνου του θέλω-πρέπει. Ποιος δε θυμάται τη μαμά του, να…