Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Πες μου ένα παραμύθι, σαν αυτά που διαβάζαμε τα Χριστούγεννα κάτω απ’το δέντρο.
Αυτό που μύριζε κανέλα απ’τα μελομακάρονα μες στο σπίτι, πασπαλισμένο με μπόλικη άχνη απ’τους κουραμπιέδες, για να είναι γλυκό στην άκρη της ψυχή μας.
Πες μου αυτό που ταίριαξε στην καρδιά μας και ακόμη χτυπάει ατέρμονα.
Πες μου ένα παραμύθι πριν φύγεις για πάντα, για να μου θυμίζει τα Χριστούγεννα που γελούσαμε σαν τα παιδιά μες στο σπίτι, χωρίς να σκεφτούμε ότι θα έρθουν γιορτές και δεν θα μας βρούνε μαζί.
Αυτό το παραμύθι με το μαζί που μου υποσχέθηκες.
Το μαζί, που υπάρχει στην αρχή και στο τέλος κάθε ιστορίας.
Το μαζί, που σκοτώσαμε για έναν εγωισμό.
Το μαζί, που γεννήθηκε αθώο και πέθανε ένοχο στην ετυμηγορία.
Έστω πες μου ένα παραμύθι απ’αυτά που λέγαμε στα παιδιά για να κοιμούνται, απ’αυτά που έχουν πάντα ωραίο τέλος.
Πες μου ένα παραμύθι να κοιμηθώ και να ξυπνήσω στην αγκαλιά σου ξανά και ξανά.
Έλα να μου το πεις πριν κλείσει ο χρόνος.
Δεν θέλω να με βρουν οι γιορτές μακριά σου.
Κοντά να μου ψιθυρίζεις στο αυτί το παραμύθι που έχει την μορφή και το όνομά μου.
Του “για πάντα μαζί”..
