CLASSICS Archives - Page 414 of 572 - LoveLetters

Σωτήρης Καστάνης : Αν ο έρωτας ήταν τραγούδι, θα ήταν το πιο παθιασμένο τανγκό..

Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου Τον περασμένο Οκτώβριο οι Μottet μας παρουσίασαν την πρώτη δισκογραφική τους δουλειά, η οποία απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές και κέρδισε επάξια μία θέση στην καρδιά, αλλά και…

Μου χρωστάς ένα καλοκαίρι.. σου χρωστάω μια ζωή..

Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης Δώσε μου μια νύχτα ακόμα με τα πόδια μας μπλεγμένα και τα χέρια μας να δίνουν μάχη στη σιωπή. Δώσε μου ακόμα μιαν άνοιξη που θα…

Θέλω να ξέρω πως δεν με αγαπάς “επειδή…” αλλά “παρ’ όλα όσα…”

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης Τι νόημα έχει να σε αγαπάω και να μην στο λέω, για να μην το πάρεις πάνω σου; Τι νόημα έχει να σε θέλω και να…

Ήρθε ο καιρός να αγαπήσεις, εκείνους τους παράξενους που ξέρουν ν’αγαπούν τη ζωή..

Γράφει η Λιάνα Ήρθε ο καιρός να αρχίσεις να καταλαβαίνεις πως όποιος πέρασε απ’ τη ζωή σου, ανεξαρτήτως συμπεριφοράς ή αποτελέσματος, σου έδωσε κάτι. Ούτε όλοι μπορούσαν να σε αγαπήσουν,…

Μην αφήνεις την τοξικότητα των ανθρώπων να σε αρρωσταίνει..

Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη. Έχεις ποτέ αισθανθεί το επίμονο βλέμμα και την αρνητική αύρα κάποιων ανθρώπων πάνω σου; Έχεις νιώσει το ενοχλητικό σκανάρισμα που σου κάνουν κάποιοι ρουφώντας καθετί καλό…

Ένας έρωτας, σκέτο Loveletter!

Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου Στην αρχή γνωριζόμαστε, μετά ενθουσιαζόμαστε, κατόπιν ονειρευόμαστε, στο τέλος ερωτευόμαστε.. Ναι αλλά, θέλει πράξεις ο έρωτας, δεν μπορείς να τον κρατήσεις με τα λόγια. Θέλει ξενύχτια…

Η απώλεια, σε μεγαλώνει μέσα σε μια στιγμή..

Γράφει η Ιωάννα Ντρε Ήμουν δεκαεννιά χρονών. Μέσα στο άνθος της ηλικίας μου που το μόνο που είχα να κάνω ήταν να περνάω καλά, να είμαι ξέγνοιαστη και να κάνω…

Εσύ γιατί δεν αγάπησες το σκοτάδι μου;

Γράφει η Ηρώ Αναστασίου. Και νόμιζες πως μ’αγαπάς. Κι εγώ περίμενα τη μέρα που θα με κάνεις να σ’αγαπήσω. Κι εγώ περίμενα τη μέρα που θα με κάνεις να μ’αγαπήσω.…

Εσύ γιατί δεν αγάπησες το σκοτάδι μου;

Γράφει η Ηρώ Αναστασίου. Και νόμιζες πως μ’αγαπάς. Κι εγώ περίμενα τη μέρα που θα με κάνεις να σ’αγαπήσω. Κι εγώ περίμενα τη μέρα που θα με κάνεις να μ’αγαπήσω.…

Ποτέ δεν ήθελα να αφήσω το χέρι σου και εσύ το δικό μου..

Γράφει η Τάνια Αναγνώστου. Με χέρια τρεμάμενα και μάτια υγρά, ακουμπάς στο ξύλινο τραπέζι τα κλειδιά και είναι σαν να αφήνεις σκόρπιες αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής. Το δωμάτιό μας, που…

Input your search keywords and press Enter.