LoveLetters

Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός Και η κατάληξη πάντα άσχημη να μένει κολλημένη μέσα στο μυαλό μας, αγνοώντας τις καλύτερες στιγμές που μοιραστήκαμε. Όλα τα χαμόγελα τα σκεπάζει η λύπη γιατί…

Γράφει η Αριάδνη Αρβανίτη Περνάει ο καιρός κι εμείς… μεγαλώνουμε, αλλάζουμε. Έπαψα εδώ και καιρό να είμαι το «ροζ» κοριτσάκι που αγάπησες κι εσύ το αγόρι που με κράταγε τα…

Γράφει η Ελένη Σ. Αράπη Τον κοίταξε με την αναίδεια ενός παιδιού, λύγισε, χαμήλωσε το βλέμμα. Πώς να αντέξει τόσο φως; Τυφλώθηκε. Έκτοτε εκείνη έγινε τα μάτια του. Η αλήθεια…

Γράφει η Μαρία Χριστοδούλου Απομυθοποίηση. Το χειρότερο μου ή μάλλον το καλύτερο μου, αναλόγως ορέξεως! Από τη μια σε λυτρώνει γιατί επιτέλους οι παρωπίδες έπεσαν, μα από  την άλλη σε εκθέτουν…

Γράφει η Αμάντα Παναγιώτου Παιδιά ήμασταν μωρέ και θέλαμε να μεγαλώσουμε. Ανυπομονούσα να γίνω ενήλικη, δεν ήξερα. Δε γνώριζα τι σημαίνει ευθύνη, ήμουν επαναστάτρια του εαυτού μου κυρίως. Θα δινα,…

Γράφει η Μαρίνα Κρητικού Γεννιόμαστε σε μια οικογένεια και αυτόματα και ασυνείδητα μας δίνονται κάποιοι ρόλοι, με βάση τους οποίους βαδίζουμε μέχρι την ενηλικίωση. Μετά την ενηλικίωση αν καταφέρουμε να…

Γράφει η “Κλεψύδρα” “Τι είναι η ασχήμια;” ρώταγε η άγνοια, την γνώση και εκείνη της έδειξε μια κυρία με ακριβά ρούχα. Είχε φορέσει μια απ αυτές τις γούνες, που σε…