Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Δύσκολο πράγμα να είσαι ολόκληρος φίλε μου.
Όχι τέλειος, όχι ιδανικός, όχι αλάνθαστος. Ολόκληρος.
Όχι τέλειος, όχι ιδανικός, όχι αλάνθαστος. Ολόκληρος.
Ολόκληρος από ότι κι αν μπορεί να αποτελείται αυτό!
Από λάθη, από ρωγμές, από σημάδια κι όμως μέσα σου να είσαι ατόφιος.
Να μην έχεις τίποτα κούφιο. Τίποτα σάπιο.
Δύσκολο πράγμα γιατί δεν χρειάζεσαι κανέναν να καλύψει τα κενά σου. Δεν έχεις.
Δύσκολο πράγμα γιατί δεν έχεις ανάγκη να κρυφτείς.
Βγαίνεις στην αρένα και κοιτάς τον απέναντι κατάματα.
Του χαμογελάς.
Δεν φοβάσαι. Δεν τον φοβάσαι.
Δύσκολο πράγμα να είσαι ολόκληρος.
Δεν αφήνει χώρο στους σωτήρες.
Δεν αφήνει χρόνο στους κατά φαντασίας ήρωες.
Δύσκολο πράγμα να μην σου λείπεις. Να είσαι παρόν σε κάθε σου στιγμή. Σε κάθε σου ανάγκη. Σε κάθε σου λάθος!
Παρόν φίλε. Εσυ για σένα.
Ξέρεις τι θα πει;
Θα πει πως εσένα, σε θέλω εδώ αλλά δεν σε έχω ανάγκη.
Σε θέλω, σε επιλέγω, σε ζητάω.
Μπορώ όμως και χωρίς εσένα. Δεν θέλω να είμαι χωρίς εσένα.
Δεν ζητάς από τη γη να σταματήσει για να κατέβεις!
Γουστάρεις να γαντζώνεσαι και να τα ζεις όλα.
Τίποτα εύκολο, τίποτα απλό, τίποτα δεδομένο!
Κι όμως εσυ έμαθες να γυρνας με το τρενάκι του τρόμου και να γελάς!
Να γελάς δυνατά και να κλαις βουβά!
Να ερωτεύεσαι παράφορα και να πρόδιδεσαι αλύπητα.
Να ρισκάρεις να τα χάσεις όλα.
Ακόμα κι εσένα!
Να σε σπας σε χίλια κομματια, να σε σκορπάς στον αέρα, να σε χαρίζεις και να σε ξαναφτιαχνεις από την αρχή!
Πάλι ολόκληρη! Πάλι ατόφια!
Δύσκολο πράγμα να είσαι ολόκληρος φίλε μου.
Δύσκολο κι υπέροχο!
Δύσκολο πράγμα να είσαι ολόκληρος φίλε μου.
Δύσκολο κι υπέροχο!
