Γράφει η Νεφέλη
Δείλιασες, τη στιγμή που έπρεπε να με κρατήσεις κοντά σου για πάντα και να μου πεις πόσο σημαντική ήμουν για σένα και πως με αγαπάς, εσύ φοβήθηκες και προτίμησες τη σιωπή και ήξερες πως μετά από αυτό δεν μπορούσαμε να είμαστε πια μαζί.
Πάντα λιτός στις εκδηλώσεις και στα λόγια. Τα μετρούσες πολύ πριν τα ξεστομίσεις και στις πράξεις συνετός και μετρημένος.
Υπήρχαν εκείνες οι στιγμές της αδυναμίας σου όμως ,τότε που έριχνες τις άμυνες σου και γινόσουν πιο προσιτός και έλυνες έστω για λίγο την σιωπή σου και απογύμνωνες την ψυχή σου κι άφηνες εκείνες τις ηλιαχτίδες που τόσο πολύ λαχταρούσα να δω.
Τότε εκείνες τις στιγμές σε λάτρευα ακόμη πιο πολύ και σε λαχταρούσε όλο μου το είναι.
Ήθελα να σε βλέπω αδύναμο, ήθελα να νιώθω πως με θες τόσο πολύ όσο εγώ, ήθελα να γίνεσαι τρελός για μένα και να με λαχταράς με την ίδια δύναμη που σε λαχταρούσα κι εγώ.
Όμως μάτια μου αυτές οι στιγμές ήταν λίγες για να με ξεδιψάσουν. Βλέπεις είναι φορές που έχεις ανάγκη να ακούσεις λόγια γλυκά, τρυφερά, ερωτικά. Είναι φορές που θες να δεις τον άνθρωπό σου να λιώνει και να γίνεται χώμα από πόθο για σένα.
Κι εσύ , τη στιγμή εκείνη, τη δύσκολη , τη σημαντική , την καθοριστική , ενώ ήξερες τι έπρεπε να πεις, δεν το έκανες. Σιώπησες. Με άφησες απογυμνωμένη και εκτεθειμένη.
Όταν το σ’αγαπώ δεν λέγεται μάτια μου τη στιγμή που πρέπει, χάνεται. Πίστεψε με. Γιατί το σ’αγαπώ είναι μια λέξη μαγική που περιέχει μέσα του τα πάντα και είναι φορές που πρέπει να λέγεται εδώ και τώρα, χωρίς άλλα λόγια, χωρίς αλλά σκηνικά.
Χάσαμε λοιπόν τη δική μας στιγμή. Για την ακρίβεια, εσύ την άφησες να φύγει και ήταν πια αργά για πισωγυρίσματα.
Εγώ σ ’αγάπησα, το ένιωσα και σου το είπα, χωρίς φόβο, χωρίς δισταγμό, χωρίς σκέψη. Εσύ δείλιασες κι εγώ μετά από αυτό δεν μπορούσα να μείνω και να περιμένω. Δεν ζητιανεύεται η αγάπη, δεν δίνεται με το σταγονόμετρο κι ούτε περνάει μέσα από τον μεγεθυντικό φακό.
Καλύτερα χωριστά και μόνη μου λοιπόν. Είναι προτιμότερη η μοναξιά αν πρέπει να ζητιανεύεις. Κι εγώ ζητιάνα της αγάπης δεν υπήρξα ποτέ κι ούτε είχα σκοπό να καταλήξω έτσι για σένα. Άλλωστε που ξέρεις; Μπορεί κάπου, εκεί έξω, να υπάρχει κάποιος για μένα, που δεν θα φοβηθεί να μοιραστεί την αγάπη του για μένα ,με μένα και να μου το πει!
