Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου.
Αν κάποιος προσπαθούσε να περιγράψει τον έρωτα, πώς θα το έκανε άραγε;
Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ένα συναίσθημα μαγικό, βουτηγμένο στον πόνο. Δεν ξέρω πώς και γιατί μα, μέσα μου, τον έρωτα τον συνοδεύει πάντοτε ο πόνος. Πάνε παρέα, πώς να σας το εξηγήσω;
Αν μπορούσαμε να μυρίσουμε τον έρωτα τότε θα ήταν η μυρωδιά που αναδύει η βρεγμένη άμμος από την βροχή, αρχές φθινοπώρου. Μαζί με τα υπολείμματα του αντηλιακού που βρίσκονται ακόμη στην αμμουδιά από το καλοκαίρι που πέρασε κι όλα αυτά, να μπλέκονται με την μυρωδιά των φύλλων που έχουν πέσει στο χώμα, με νότες από το ιώδιο της θάλασσας.
Αν ήταν σκηνικό, θα ήταν ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα σε μια παραλία στο νησί, αρχές Σεπτέμβρη που έχουν ησυχάσει τα πράγματα· δυο μπύρες στο χέρι κι εσύ δίπλα μου.
Αν ήταν ήχος, θα ήταν αυτός της φωνής σου που μου διαβάζεις κείμενα γεμάτα έρωτα. Ιστορίες που οι μεγάλοι έρωτες κοιμούνται αγκαλιά κι εγώ στα πόδια σου να φαντάζομαι πως όλα αυτά μπορούν να είναι πραγματικά.
Αν θα μπορούσα να του δώσω σάρκα και οστά, τότε θα έπρεπε να κλείσω τα μάτια μου, να στραφώ προς τον ήλιο και, την ώρα που οι ακτίνες του μου ζεσταίνουν το πρόσωπο, να φανταστώ εσένα να μου χαμογελάς. Να με κοιτάζεις όλο νόημα με το φρύδι σηκωμένο όπως πάντα, να με φωνάζεις με το παρατσούκλι μου κι εγώ να παριστάνω την θυμωμένη, μόνο και μόνο για να με πάρεις μια αγκαλιά.
Αν ήταν γεύση θα ήταν αυτή του ποτού σου που θα γεύομαι από τα χείλη σου.
Αν θα έπρεπε να περιγράψω τον έρωτα με 3 μονάχα γράμματα τότε ο έρωτας θα ήταν εσύ. Εσύ που μου έμαθες πώς είναι να ερωτεύεσαι, πώς είναι να αγαπάς. Να αγαπάς βαθιά, με ανιδιοτέλεια κι όχι στην επιφάνεια.
Αυτά είναι ο έρωτας για εμένα.
