Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου.
Επί τη ευκαιρία, ας μάθουμε κάποια πράγματα, επιτέλους, για τις σχέσεις “αγάπης”. Με ωμότητα, έξω από τα δόντια!
Για τις σχέσεις συζύγων κυρίως.
Μια γυναίκα ανήλικη, χειραγωγείται εύκολα. Μη τα βάζετε λοιπόν με ένα κορίτσι που στα 15, 17, 21, παραπλανήθηκε από το περιτύλιγμα ενός άντρα όμορφου, ευγενικού, με καλή δουλειά κι από σπίτι με γονείς καθώς πρέπει.
Δε φταίει αυτό, η κοινωνία μας έχει οδηγήσει σε αυτά τα καλούπια.
Δεν ήταν αλλοδαπός, δεν ήταν χαμάλης, δεν ήταν εργάτης, υπάλληλος.
Δεν ήταν ούτε χοντρός, ούτε εμφανισιακά μπρουτάλ ούτε και γεμάτος τατουάζ που οδηγεί μηχανή με πέτσινα ρούχα, ούτε και ροκάς μακρυμάλλης. Και η λίστα με στερεότυπα ατελείωτη.
Μάθετε λοιπόν πως ναι, πολλές γυναίκες που αποφασίζουν να χωρίσουν, αντιμετωπίζονται από την ίδια την κοινωνία με τον χειρότερο τρόπο. Υποτιμώντας τες πως δε θα τα καταφέρουν μόνες τους και γιατί θα πρέπει άλλωστε.. δεν έφεραν τα παιδιά τους στον κόσμο μόνες τους!
Κακοποιούνται λοιπόν συναισθηματικά στις περισσότερες περιπτώσεις και σε κάποιες άλλες και σωματικά.
Ένας άνθρωπος που σε αγαπάει, δεν θέλει να σε κρατήσει με το ζόρι, θέλει να είσαι καλά κι ευτυχισμένη/νος.
Όλα τα αλλά είναι αρρώστια!
Ένας άνθρωπος που σε αγαπάει δεν κάνει ό,τι χειρότερο περνάει από το χέρι του αρκεί να μην τον αφήσεις.
Και δε χρησιμοποιεί κάθε “δύναμη” που έχει, πάνω σου.
Ευθύνη έχει ολόκληρη η κοινωνία μας, η Αγία ελληνική οικογένεια κι εμείς οι ίδιες που σκεφτόμαστε τι θα πει ο κόσμος!
Όταν το παιδί σου, σου πει πως δεν είναι ευτυχισμένο, πως πνίγεται σε μια σχέση, στον γάμο του ή ακόμη και στη δουλειά που είναι, η αντιμετώπιση είναι μια! Η στήριξη!
Σαν γείτονας, σαν φίλος, σαν ξαδέρφη κι αδερφός η αντιμετώπιση είναι μια! Η στήριξη!
Τις περισσότερες φορές, λόγω της αντιμετώπισης που συνήθως είναι “έχεις παιδί, θα χαλάσεις το σπίτι σου; τι θα γίνεις, πώς θα ζήσεις, ποιος θα σε κοιτάξει;”, δεν μιλάνε για το τι πραγματικά τους οδήγησε στην απόφαση του χωρισμού.
Και φταίτε, φταίω, φταίνε και φταίμε! Όλοι μας!
Γιατί κρίνουμε εύκολα έναν άνθρωπο που θέλει να αφήσει τον ή την σύντροφό του. Και έπειτα τον λούζουμε με τα χειρότερα λόγια, επειδή τόλμησε, με χαρακτηρισμούς.. που αν δεν το ζήσεις, δεν καταλαβαίνεις τι πληγές σου αφήνουν.
Και μετά, αργότερα και ίσως αργά, μαθαίνουμε την αλήθεια και σοκαριζόμαστε.
Και τότε, αργότερα και ίσως αργά, λέμε “έχεις δίκιο, καλά έκανες και χώρισες”.. Αλλά στο μεταξύ, αυτός ο άνθρωπος απέναντί σου, έχει παλέψει μόνος για καιρό, μέχρι να φτάσει, να καταφέρει να κάνει το βήμα. Αν το κάνει!
Αν δεν το κάνει.. Οι καθημερινές ιστορίες κακοποιημένων γυναικών και, σαν σήμερα, νεκρών γυναικών, αμέτρητες.
Όλο αυτό το σημερινό είναι και πάλι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας.
Μιας κοινωνίας που επιμένει σε κλισέ και στερεότυπα.
Μια κοινωνίας που ακόμη λέει “εμείς όταν κάτι χαλούσε, το φτιάχναμε, δεν το πετούσαμε”.
Μάθετε λοιπόν πως δεν φτιάχνονται όλα, σαφώς κάποιες φορές και φτιάχνονται, όχι πάντα όμως. Κι αυτό είναι κάτι που ξέρουν μόνο δυο άνθρωποι ή και μόνο ένας!
Αυτό το σημερινό λοιπόν ήταν σοκαριστικό; Ναι, ήταν!
Σκέφτομαι όμως πως εφόσον ήθελε να τον αφήσει, κάποιος θα το ήξερε. Αν όχι, θα αισθανθώ πολύ άσχημα για όλα τα παραπάνω που προφανώς και σε αυτή την περίπτωση της κοπέλας θα είναι αλήθεια!
Και φταίμε όλοι!
