Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μετράμε μέρες, μετράμε νύχτες και ζούμε τις ενδιάμεσα στιγμές.
Ανοίγω τα μάτια μου κι είσαι η καλημέρα μου, είσαι η καθημερινότητα αλλά όχι η ρουτίνα μου.
Είναι αυτά τα πρώτα 5 λεπτά της μέρας που ξεκινάει με την “καλημέρα” και το “σ’αγαπώ” όπου κι αν είμαστε. Σ’ όποιο κρεβάτι και σ’όποια ζωή κι αν ξυπνήσαμε.
Είναι αυτά τα τελευταία 5 λεπτά της νύχτας, που τελειώνουν με την “καληνύχτα” μας.
Και μέσα σε αυτή την καληνύχτα, κρύβονται όλα τα “σ’αγαπώ”, όλα τα “σε θέλω”, όλα τα “σε χρειάζομαι” που δεν είπαμε μέσα στην μέρα.
Κάθε καληνύχτα, έχει μέσα της όλη την προσμονή, όλη την ελπίδα, όλα τα όνειρα της μέρα που θα ξημερώσει.
Αυτή την τελευταία καληνύχτα θα σου ζητάω, ακόμα κι όταν είμαι μισοκοιμισμένη. Γιατί σ’αυτή την τελευταία καληνύχτα, κρύβεται η πιο μεγάλη αλήθεια που δεν θα μπορέσω ποτέ να σου βάλω σε λέξεις.
Κρύβεται το ότι θέλω, και αύριο, να είσαι η καλημέρα μου. Θέλω και αύριο να είσαι ο λόγος που θα ξυπνήσω και θα χαμογελάσω εκείνα τα πρώτα δευτερόλεπτα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου. Θέλω και αύριο να είσαι ο λόγος που θα προσπαθήσω να είμαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.
Γιατί είσαι η καθημερινότητα, ο έρωτας, η αγάπη, ο πόθος, το πάθος, η φροντίδα, το νοιάξιμο, είσαι η επιλογή μου κι όχι η ρουτίνα μου.
Είσαι ο λόγος να χαμογελάω δευτερόλεπτα μετά από αυτή, την τελευταία καληνύχτα.
