Γράφει η Δώρα Βλαχοπούλου
Κοίτα να δεις πως καταλήξαμε.
Δεν το περίμενα αυτό. Νόμιζα πως είχαμε σχέδια για εμάς.
Γιατί με διώχνεις; Τι σημαίνει ότι δεν θέλεις να προσπαθήσεις; Πως γίνεται να αγαπάς και να φεύγεις; Κανένας δεν κέρδισε τον έρωτα με φόβο αγάπη μου.
Σε ενοχλούσε η γκρίνια μου, τα νεύρα και τα λόγια μου, μα πάντα σου έλεγα να μη τα φοβάσαι αυτά. Μαλώνει όποιος παλεύει να σώσει κάτι. Τη σιωπή πρέπει να φοβάσαι. Αυτή ορίζει το φινάλε και στην περίπτωσή μας το έδωσες εσύ. Και να ξέρεις ότι δε με πονάει που τελείωσε τόσο άδικα, αλλά που ξεκίνησε τόσο ελπιδοφόρα.
Ίσως καμία τελικά από τις προτεραιότητές σου να μην είχε πάνω το όνομά μου.
Και εκεί που νόμιζα πως ήσουν ό,τι καλύτερο έχω νιώσει, με έκανες να μη νιώθω πια. Δεν πειράζει που ξέχασες μάτια μου, γιατί θα τα θυμάμαι εγώ για εσένα…
Ήταν το καλύτερο κρυφτό που έπαιξα ποτέ, αλλά φτου ξελευθερία.
Τώρα που έφυγες, να μείνεις εκεί!
