Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Είναι φορές που σκέφτομαι και αναρωτιέμαι πόσο διαφορετικοί είμαστε όλοι μπροστά στον έρωτα. Είναι κάποιοι που θα σου πουν τα πιο όμορφα λόγια, θα βάλουν στη σειρά τις λέξεις με τις οποίες θα σε μαγέψουν. Δεν ξέρω αν το κάνουν με σκοπό ή όχι, αλλά σίγουρα θα σε παρασύρουν σε μία δίνη.
Μία δίνη, που νομίζεις ότι είναι γεμάτη έρωτα. Μα είναι; Σε όλους μας αρέσει να ακούμε όμορφα λόγια, γλυκά. Να ακούμε πως μας αγαπούν και πως μας νοιάζονται. Μα αν έπρεπε να επιλέξετε μεταξύ στο να το νιώθετε έμπρακτα ή να το ακούτε τι θα διαλέγατε;
Είμαστε κι εμείς από την άλλη πλευρά, που δεν λέμε πολλά, που δεν ανοιγόμαστε εύκολα, μα δείχνουμε τι νιώθουμε. Δεν θα πω εύκολα σ’ αγαπώ μα θα σου πω, «να προσέχεις» «έφαγες;» «ξεκουράστηκες;». Είμαι αυτή που θα προσπαθώ να εκπληρώνω τις ανάγκες σου, αυτή που θα σε φροντίσει, αυτή που δεν θα σου πει εύκολα πως νιώθει, αλλά πίστεψέ με, θα το καταλάβεις με το που κοιτάξεις τα μάτια της.
Θα το καταλάβεις όταν θα θέλει να πάρει από επάνω σου κάθε πόνο. Όταν είσαι αγχωμένος ή πονάς θα είναι εκεί, δίπλα σου, χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα να σου πει κάτι, απλά θα κάθεται και θα έχει μία ανοιχτή αγκαλιά. Γιατί είμαστε κι εμείς, αυτή η πάστα ανθρώπων.
Αυτοί που δείχνουμε έμπρακτα πως νιώθουμε. Ναι, είναι όμορφο να ακούς λέξεις βουτηγμένες στον έρωτα, συμφωνώ και θα στο πω, μα δεν θα το κάνω εύκολα. Όταν σου πω λοιπόν εγώ πως σ’ αγαπώ δεν θα υπάρχει αμφιβολία. Δεν θα χρειαστεί να αναρωτηθείς αν αυτό που σου λέω είναι πραγματικό ή όχι. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που σκορπούν τα σ’ αγαπώ σαν να είναι ξερά φύλλα, που τα παίρνει ο άνεμος και τα παρασύρει.
Όχι, για μένα αυτή η λέξη έχει νόημα, ουσία και βαρύτητα. Είμαι από τους ανθρώπους που όταν θα σε αγαπήσω, θα το κάνω μέχρι τέλους. Όσο κι αν με πλήγωσες, όσο κι αν με πόνεσες, όσο κι αν με έκανες να αναρωτιέμαι αν αξίζει τελικά, εγώ εκεί, θα σ’ αγαπώ.
Γιατί στη ζωή μου έχω μάθει να αγαπώ τις ατέλειες, τις δυσκολίες, τις ευάλωτες πλευρές των ανθρώπων και όχι το λαμπερό τους περιτύλιγμα, που με τόση μαεστρία προσπαθούν να επιδείξουν. Το ξέρω πως η αγάπη μου κάποιους τους πνιγεί, το ξέρω πως ίσως κάποιες φορές είναι υπερβολική, μα να σας πω κάτι; Δεν με ενδιαφέρει. Έτσι έχω μάθει, να αγαπώ πολύ. Και έτσι εκφράζω και κάθε μου συναίσθημα.
Όταν χαίρομαι, χαίρομαι πολύ. Όταν λυπάμαι, πονάω και κλαίω το κάνω πολύ. Όταν ερωτεύομαι, ερωτεύομαι πολύ. Και όταν αγαπάω, αγαπάω βαθιά και πολύ. Αν προτιμάτε λοιπόν ανθρώπους που λένε μεγάλα λόγια, που μιλάνε πολύ, μα δεν νιώθουν πολύ, τότε δεν είμαι ένας άνθρωπος για σας. Εγώ επιλέγω να μιλούν, πολύ, οι πράξεις μου.
