Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Έφυγες νωρίς από τη ζωή μου. Μα στη καρδιά μου είσαι ακόμα. Έφυγες και όλα γύρω είναι μαύρα. Τίποτα δεν έχει πια ουσία χωρίς τη δική σου παρουσία.
Ένα κενό η ζωή μου. Χίλια κομμάτια σπασμένα η ψυχή μου.
Μη κρίνεις από αυτά που βλέπεις. Μη πιστεύεις ό,τι ακούς. Ας δείχνουν όλα ωραία και καλά. Δεν είναι.
Μην ακούς τους άλλους να σου λένε ότι μιλώ άσχημα για σένα. Αλήθεια είναι, αλλά μη τους ακούς. Αντίδραση είναι επειδή με άφησες. Δεν ήθελα να φύγεις. Δεν ήθελα να μη νιώθεις τίποτα πλέον για μένα.
Γιατί; Τι άλλαξε;
Καμία απάντηση στα αιώνια αναπάντητα ερωτήματά μου.
Μη βλέπεις που βγαίνω και διασκεδάζω. Μέσα μου πενθώ.
Μη με βλέπεις που γελάω. Άμυνα είναι. Κλαίω τις νύχτες. Όταν πέφτει το βαθύ σκοτάδι, όταν δεν υπάρχει κανένα αδιάκριτο μάτι να με δει τότε ξεσπάω.
Μια ρουφιξιά από το ποτό μου και μια τζούρα από το τσιγάρο μου είναι η μόνη συντροφιά μου πλέον.
Πού να ξεσπάσω. Πού να ψάξω να σε βρω και να σου πω, έλα πίσω σε μένα. Πονάω. Αλλά όχι. Δε θέλω να το κάνεις από λύπηση. Κανείς δε θέλω να με λυπάται. Ίσως είναι καλύτερα να ακούσεις αυτά που σου λένε. Ίσως είναι καλύτερα να ξέρεις ότι περνάω καλά κι ας μη περνάω. Κάποια στιγμή θα συμβεί κι αυτό. Κάποια στιγμή θα βλέπεις ότι περνάω καλά και όντως θα είναι έτσι.
Ο χρόνος γιατρεύει τα πάντα λένε και ευελπιστώ να γίνει και τώρα. Να με γιατρέψει από τον πόνο που νιώθω μακρυά σου. Για να δούμε…
