Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου
Ανάμεσα στο “γενικά” και στο “δεν ξέρω”, διαλέγω το αντίο.
Γιατί έμαθα να είμαι ευτυχισμένη και μόνη μου.
Γιατί στο βαθύ συναίσθημα της αγάπης και του έρωτα δε χωράνε αμφιβολίες και ερωτηματικά.
Γιατί σε όλη μου τη ζωή ποτέ δε μου έτυχε να μην ξέρω τι θέλω.
Είχα ξεκάθαρα συναισθήματα και στάση απέναντι σε όλους τους ανθρώπους.
Ακόμη και στους φίλους που με πρόδωσαν, ξεκάθαρα τους έκανα πέρα, δε χρειαζόμουν χρόνο να σκεφτώ.
Έτσι ξεκάθαρα θέλω να με αντιμετωπίζεις.
Δεν υπάρχει κάτι να σκεφτείς όταν αγαπάς κάποιον, να ζυγίσεις αν θες ή όχι να είσαι μαζι του. Τη νύχτα σου λείπει και τη μέρα τον ψάχνεις.
Κι αν σκέφτεσαι πως ίσως υπάρχει κάτι καλυτερο να επιλέξεις,τότε έχεις ήδη αρχίσει να το ψάχνεις και με βλέπεις σαν καβάντζα.
Αν δε ξέρεις εσυ τι θέλεις ξέρω εγώ, να φύγεις χωρίς να κοιτάξεις πίσω σου για να δείς τι άφησες, όλοι βρίσκουνε τον δρόμο τους κάποια στιγμή.
Έτσι θα τον βρω κι εγώ, όπως κάνω πάντα.
Είμαι αυτή που είμαι, με μια μόνο απαίτηση, να είσαι ξεκάθαρος.
Γιατί αν αμφιβάλεις για το τι θέλεις, τότε σίγουρα δεν μου αξίζεις.
Ανάμεσα στο δε ξέρω και στο γενικά, υπάρχει μόνο μια επιλογή. Το αντίο.
