Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Κουράστηκα να ζω με τα αντίο σου, με την συνεχόμενη εμφάνισή σου στην ζωή μου που δεν με αφήνει να κλείσω επιτέλους αυτό το κεφάλαιο. Το κομμάτι που δεν θέλει να ανήκει πουθενά. Δεν υπάρχει γι’ αυτό παρελθόν, παρόν ή μέλλον. Αιωρείται παντού και χάνει τα πάντα. Μία ανάμνηση που εμφανίζεται και γίνεται παρόν, ένα παρόν που ουσιαστικά δεν ζει ενώ την ίδια στιγμή θα υπάρχει στο μέλλον. Ένας κύκλος που ξέχασα να κλείσω, μία λούπα που επαναλαμβάνεται και δεν οδηγεί πουθενά. Ένας έρωτας που έχει χάσει την λάμψη του, έχει γίνει γκρίζος και απλά περιμένει κάποιος από τους δύο, να τον λυτρώσει, να τον εντάξει κάπου και να τον αφήσει εκεί. Έχει μαραθεί πλέον και όσο και να προσπαθούμε καμιά φορά να τον ποτίσουμε δεν μπορούμε να τον επαναφέρουμε στην πρώτη του φρεσκάδα και μυρωδιά.
Άφησε με λοιπόν να τον ελευθερώσω. Άφησέ με να κρατήσω μαζί του όλες τις ωραίες αναμνήσεις πριν τις καταστρέψουμε, πριν με σύμμαχο τον εγωισμό μας, τον πληγώσουμε ακόμα παραπάνω. Ποιος ξέρει, ίσως και αυτό να είναι η δικιά μας ελευθερία. Ίσως να πάψουμε να φοβόμαστε τους έρωτες και να προχωρήσουμε. Να μην είμαστε πλέον η δικαιολογία μας για να πάμε παρακάτω, για να αφεθούμε. Ίσως έτσι καταφέρουμε να ζήσουμε ξανά και αντί για έναν πληγωμένο και μίζερο έρωτα, να κουβαλάμε έναν διαφορετικό… ανάλαφρο και ευτυχισμένο.
