Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Δε σε έχω ξεπεράσει ακόμα να το ξέρεις.
Ακόμα σε σκέφτομαι. Ακόμα μου λείπεις. Ακόμα σε αγαπάω. Γιατί τι είναι η αγάπη νομίζεις. Ένας διακόπτης που όποτε χωρίζεις τον κλείνεις και σταματάς να αγαπάς; Όχι. Δυστυχώς όχι.
Πάλεψα να σε ξεχάσω, πάλεψα να κουκουλώσω τις σκέψεις μου με τα βίας για να μη σε φέρνω στο μυαλό μου. Να μη θυμάμαι. Απλά να μη σε θυμάμαι.
Να μη μου ρχονται αναμνήσεις. Δεν ήθελα. Δεν άντεχα να θυμάμαι.Ήθελα να σβήσω τα συναισθήματά μου για σένα, αλλά μάταια. Εκεί. Είχες σφινωθεί εκεί και δεν έλεγες να ξεκολλήσεις με τίποτα.
Άντρες τριγύρω μου πολλοί κι εγώ στο κόσμο μου. Σε έναν κόσμο που υπήρχες μόνο εσύ. Η εικόνα σου. Ζούσα με μια ελπίδα μονάχα. Πίστευα πως θα ξαναγυρνούσες και δεν ήθελα να ασχοληθώ με κανέναν άλλο. Δεν ήθελα να δοθώ άλλου.
Εσένα είχε ανάγκη το σώμα μου. Με σένα θα λυτρωνόταν η ψυχή μου. Όμως περνούσε τόσο γρήγορα ο χρόνος κι εσύ πουθενά. Ακόμα στο περίμενε.
Ακόμα στο τίποτα. Δεν είχα άλλη επιλογή. Κατρακύλησα εκεί που δεν ήθελα να πέσω. Αυτούς τους άντρες που γνώριζα στη πορεία τους έβαζα στην καθημερινότητά μου.
Βρισκόμουν σε δανεικά κρεβάτια, άγνωστη μεταξύ αγνώστων που μου προκαλούσαν έναν τρόμο λες και κάτι έκλεβαν από μένα.
Κάθε βράδυ σκορπιζόμουν για να μη μου λείπεις και κάθε μέρα που ξημέρωνε διαλύονταν κομμάτια μέσα μου που δε μπορούσα να συναρμολογήσω μόνη μου και τα μοίραζα αλλού.
Να τα διώξω από πάνω μου μήπως δε πονάω πια αλλά όχι.
Ακόμα πονάω. Ακόμα λείπεις και ακόμα θα σε περιμένω κι ας παραμείνω στο περίμενε σε αόριστο χρόνο..
Δε μπορείς εξάλλου να ξεφύγεις από αυτό που έχει φωλιάσει στη καρδιά σου. Αυτή είναι η καταδίκη κάποιου που έχασε την αγάπη μέσα από τα χέρια του και έμεινε μισός. Άδειος.
