Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Στις 06.00 το πρωί ξεκινά η απαγόρευση εξόδου.
Λίγες ώρες για να έρθω να σε δω.
Λίγες ώρες για να έρθω να σε νιώσω.
Λίγες ώρες για να σου πω ξανά όλα εκείνα που κάνεις πως δεν ακούς.
Λίγες ώρες για να μην σε αφήσω μόνη.
Λίγες ώρες για να καταλάβεις πως στο δρόμο αυτό, δεν θα περπατήσεις ποτέ μόνη.
Κατέβα!
Το μήνυμα ίδιο κάθε φορά. Είτε εγώ σε εσένα, είτε εσύ σε εμένα.
Χρόνια τώρα, στις καλές μας μέρες, στις κακές μας μέρες. Ένα “κατέβα” τα έληγε όλα.
Απροσδιόριστους μας βρήκε κι αυτή η δοκιμασία. Σε σχέση χωρίς σχέση, σε σχέση χωρίς ταμπέλα. Σε σχέση ζωής στην μεγαλύτερη δοκιμασία της ζωής.
Κατέβα!
Πάλι δεν πρόλαβες να το σκάσεις. Πάλι δεν πρόλαβες να τρέξεις μακριά από τα φαντάσματά σου. Πάλι εδώ, μόνο που τώρα ο χρόνος μετρά αντίστροφα. Τα “πρέπει” σου μακριά από τα “θέλω” μας.
Τα “θέλω” μας, ισχυρότερα από τα “πρέπει” μας.
Κατέβα!
Σου έχω φέρει σοκολάτες και βιβλία. Κάτι ξεχασμένες φωτογραφίες μας, χρόνια πριν, κι ένα κρασί να το μοιραστούμε στα γενέθλιά μου.
Και τώρα ο χρόνος και ο χώρος σου ανήκουν όλα και μάλιστα χωρίς να τα ζητήσεις. Πάρε και χρόνο κορίτσι μου, πάρε και χώρο, μα στο τέλος αυτής της ιστορίας, δεν θα βάλουμε ταμπέλα στη σχέση μας.
Μόνο αγκαλιές θα βάλουμε. Φιλιά. Χάδια. Αγγίγματα. Γέλια.
Έτσι όπως κάνουμε εμείς, οι χωρίς ταμπέλα.
Ο άνθρωπός σου..
