Γράφει ο Σάκης Χαλβαντζής.
Κανένας. Ποτέ κανένας δεν θα καταλάβει πόσο μόνος είσαι στο αφιλόξενο κελί των οχτώ τετραγωνικών σου. Πόσο την αγάπησες και πόσο την αγαπάς ακόμη. Ποτέ, κανένας δεν θα το καταλάβει.
Πρέπει να ξεψυχήσει ο έρωτας μπρος στα μάτια σου.
Πρέπει να μείνει η αγκαλιά σου κενή για νύχτες.
Πρέπει τα σωθικά σου να τρίζουν από μοναξιά, όπως τρίζει η αναθεματισμένη πόρτα μου απ’τον αέρα.
Πρέπει να είσαι σε θέση να ακούσεις τους παλμούς της σιωπής καθώς αυτοί λιγοστεύουν.
Πρέπει να κεραστείς ποτήρια ψευδαισθήσεις, για να με νιώσεις.
Πρέπει να ξυπνήσεις χαράματα από την επίμονη και συνεχή προσπάθεια των χεριών σου, να τη βρουν γυμνή δίπλα σου.
Πρέπει να πνιγείς ξανά και ξανά. Να πνιγείς από τις αναμνήσεις, καθώς βλέπεις τη κουρτίνα να χορεύει στο ρυθμό που χόρευαν κάποτε τα μαλλιά της.
Πρέπει να τη δεις να σου χαμογελάει, να ξυπνήσεις και να μην υπάρχει ίχνος δικού σου ανθρώπου σε ακτίνα χιλιομέτρων, για να με νιώσεις.
Πρέπει να ταξιδέψεις δρόμους πολλούς και άγνωστους. Να κάνεις κρεβάτι σου παγκάκια και προσκέφαλό σου τα ίδια σου τα ρούχα.
Πρέπει ν’αφήσεις τη βροχή να σβήσει σιγά – σιγά της θύμησες. Εκείνη ξέρει!
Πρέπει να αφήσεις τη λήθη να σφραγίσει το άλμπουμ της νοσταλγίας.
Πρέπει ν’αφήσεις χέρια να σκουπίσουν τα μάτια σου, ν’αφήσεις χαμόγελα να σε ζεστάνουν πάλι.
Τότε μονάχα θα με καταλάβεις..
