Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Κάθε βράδυ πριν εναποθέσω τα όνειρά μου για να ζήσουν.
Βάφομαι, ντύνομαι και κάθομαι να σου δώσω λίγη πνοή μέσα από τις νότες μου.
Βάφομαι, ντύνομαι και κάθομαι να σου δώσω λίγη πνοή μέσα από τις νότες μου.
Μου δανείζει η Ίριδα κάθε της απόχρωση για να σε πλανέψω.
Ζωγραφίζω όλα τα συναισθήματα σου στα χρώματα της αυγής.
Η ανατολή που καρτερούσα τόσο καιρό.
Κλείνω τα μάτια μου, αδειάζω όλον τον κόσμο μου, και σου παραδίνομαι.
Κλείνω τα μάτια μου, αδειάζω όλον τον κόσμο μου, και σου παραδίνομαι.
Ότι δικό μου σου ανήκει.
Ίσως να κοιμάσαι.
Ίσως να διαβάζεις κάτι.
Ίσως να γράφεις κάτι.
Ίσως να χαμογελάς με αυτό που πιστεύω ότι ακούς.
Ίσως να κοιμάσαι.
Ίσως να διαβάζεις κάτι.
Ίσως να γράφεις κάτι.
Ίσως να χαμογελάς με αυτό που πιστεύω ότι ακούς.
Σε όλα εκείνα που διάβασες, μέσα τους βρεις την δύναμη των ”νιώσε με”.
Πικραίνομαι που λείπεις, αλλά κι από εδώ μπορείς να σε νιώσεις μόλις σκοτεινιάσει.
Μόλις καταλαγιάσει η ζωή, ανασαίνω μόνο για σένα.
Γίνομαι φεγγάρι κι Εσύ η αντανάκλασή μου στη νηνεμία της θάλασσας.
Μόλις καταλαγιάσει η ζωή, ανασαίνω μόνο για σένα.
Γίνομαι φεγγάρι κι Εσύ η αντανάκλασή μου στη νηνεμία της θάλασσας.
Κλείνω τα μάτια μου, ντύνω τις νότες με Έρωτα και σου ζητώ τους στίχους που μόνο Εσύ μπορείς να γράψεις.
Θα σου χαρίζω κάθε βράδυ μέχρι να σταματήσω να ονειρεύομαι.
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί τότε θα έχω αγκαλιά το όνειρό μου.
Θα σου χαρίζω κάθε βράδυ μέχρι να σταματήσω να ονειρεύομαι.
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί τότε θα έχω αγκαλιά το όνειρό μου.
Και μόλις χάραξε..
