Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Άκου φίλε.
Στον έρωτα πάντα χρωστάς. Ποτέ δεν σου χρωστάει.
Του χρωστάς πως για λίγο, για πολύ, για όσο, ένιωσες.
Έζησες μέσα του. Υπήρξες γύρω του.
Του χρωστάς όλα όσα σου έμαθε.
Γιατί μέσα του γίνεσαι παιδί που τα μαθαίνει όλα από την αρχή.
Δεν έχει κανόνες, οδηγίες χρήσεως και νόρμες.
Δεν διδάσκεται και δεν μαθαίνεται.
Μόνο να τον ζήσεις μπορείς.
Μόνο να τον ζήσεις μέχρι το τελευταίο σου κύτταρο και να τον αφήσεις να σε κυριεύσει.
Δεν υποτάσσεται σε «πρέπει» και δεν ακούει λέξεις λογικές.
Είναι εξουσία από μόνος του ο έρωτας φίλε μου.
Εξουσία απόλυτη και ολοκληρωτική, χωρίς καμία έννοια δημοκρατίας μέσα της.
Μα πάνω από όλα είναι ένα παιχνίδι στημένο από την μοίρα και με ζάρια πειραγμένα για να μην χάνει ποτέ η «εξουσία».
Είναι παιχνίδι για λίγους και τολμηρούς.
Γενναίους και έτοιμους να τα χάσουν όλα σε μια ζαριά.
Δεν χωράει μέσα του τίποτα δειλό και λίγο.
Όταν μπεις στην αρένα, ξέρεις πως όπως και να χει, ότι κι αν γίνει, θα λαβωθείς.
Όποιος τολμά μπαίνει στην αρένα και δίνει την μάχη του κι ας ξέρεις από την αρχή το αποτέλεσμα.
Κι ας ξέρεις από την αρχή πως κι οι δυο μονομάχοι χαμένοι θα είστε.
Νικητής, μόνο εκείνος.
Ο έρωτας.
Κι εσύ, θα μείνεις πίσω να ευγνωμονείς που κάποτε, υπήρξες κομμάτι αυτού του παιχνιδιού.
Άκου τώρα κι ένα μυστικό.
Όχι συμβουλή.. μυστικό!
Κι αν όλα αποφασίσεις να τα αφήσεις και να τα παραδώσεις στα χέρια του έρωτα.
Κι αν όλα μοιάζουν μικρά μπροστά του και πιθανόν να είναι κι όλας, υπάρχει μόνο ένα που δεν επιτρέπεται να ξεπουλήσεις όποιο κι αν είναι το αντίτιμό.
Την αξιοπρέπειά σου.
Μην ποντάρεις ποτέ την αξιοπρέπειά σου.
Παίξε τα όλα. Χάσε τα όλα, αλλά όχι την αξιοπρέπειά σου.
Όταν έρθει η ώρα να σου ζητήσει την αξιοπρέπειά σου για να προχωρήσει το παιχνίδι, φύγε.
Είναι ώρα πια. Είναι ο τρόπος του έρωτα να σου πει πως του τελείωσες.
Γιατί πάνω από όλα, ο έρωτας σε θέλει ολόκληρο κι ατόφιο.
Δεν σε θαμπώνει, δεν σε προσβάλλει, δεν σε μειώνει και δεν σε κάνει μικρό.
O έρωτας, ο αληθινός, σε θέλει ψηλά για να μπορεί να σε θαυμάζει.
