Γράφει ο Γιώργος Λυμπεράκης
Υπάρχουν πράγματα που φαίνονται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, αλλά δεν είναι στ’ αλήθεια εκεί. Απόσταση, χρόνος, εγωισμοί, λάθη, σιωπές. Σαν κουρτίνες κακοραμμένες που τις κουνά λίγο ο αέρας και νομίζεις πως έγιναν τοίχοι. Μα δεν είναι. Γιατί ό,τι είναι αληθινό δεν στέκεται ποτέ στη μέση. Στέκεται βαθιά.
Ό,τι κι αν μας χωρίζει, δεν κατάφερε ποτέ να μπει πραγματικά ανάμεσά μας. Γιατί για να μπει κάτι ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, πρέπει πρώτα να υπάρχει κενό. Κι εμείς δεν είχαμε κενό. Είχαμε ένταση, είχαμε συγκρούσεις, είχαμε στιγμές που δεν χωρούσαμε ούτε στον ίδιο χώρο, αλλά είχαμε παρουσία. Εκείνη τη σιωπηλή, βαριά παρουσία που δεν φεύγει, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν να τελειώνουν.
Μπορεί να μην περπατάμε πάντα δίπλα δίπλα. Μπορεί να χαθήκαμε σε δρόμους παράλληλους, σε επιλογές που δεν συναντήθηκαν. Αλλά ξέρεις τι δεν άλλαξε; Το βλέμμα που αναγνωρίζει. Εκείνο το ανεξήγητο “σε ξέρω” που δεν χρειάζεται εξηγήσεις, ούτε αποδείξεις. Το κουβαλάς μέσα σου και δεν το διαπραγματεύεσαι.
Άλλοι νομίζουν πως μας χώρισαν οι συνθήκες. Δεν κατάλαβαν ποτέ πως οι συνθήκες απλώς μας δοκίμασαν. Και ό,τι αντέχει στη δοκιμασία, δεν διαλύεται. Μεταμορφώνεται. Γίνεται πιο σιωπηλό, πιο βαθύ, πιο αληθινό.
Δεν με φοβίζει ό,τι μας χωρίζει. Με φοβίζει μόνο η στιγμή που θα πάψουμε να νιώθουμε. Κι αυτό δεν συνέβη. Όσο υπάρχουμε και οι δύο, όσο θυμόμαστε, όσο κάτι μέσα μας σφίγγεται στο άκουσμα του ονόματος του άλλου, τίποτα δεν στάθηκε πραγματικά ανάμεσά μας.
Γιατί κάποιοι δε γεννήθηκαν για να είναι μαζί πάντα. Γεννήθηκαν για να μην μπορούν ποτέ να χωριστούν.
