Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Λένε πως το φιλί είναι ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον.
Το θυμάσαι και η χαμογελάς, ή πονάς.
Ούτε ένας όμως δεν μας μίλησε, για εκείνα τα φιλιά που μοιάζουν με αληθινή προδοσία πριν καν ολοκληρωθούν.
Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα, και ήταν το μόνο επικίνδυνο…
Κρυμμένες αλήθειες μέσα στην καρδιά…
Θλίψης, οργής, σαν να ξέρεις ήδη το τέλος και παρ’ όλα αυτά έχεις επιλέξει να το αγνοήσεις.
Όταν σε φιλούσε, ένιωθες πως ο χρόνος πάγωνε.
Ήσουν δυνατή.
Ήσουν ευτυχισμένη.
Τα πιο όμορφα δυνατά όμως φιλιά δεν ήταν πάντα τα πιο αγνά.
Ήταν εκείνα που σε πείθουν αμέσως να εμπιστευτείς, και λίγο μετά σε γκρεμίζουν, σε διαλύουν.
Φιλιά που σε κάνουν να πιστεύεις πως είσαι ασφαλής, πως ζεις την απόλυτη ευτυχία, ενώ ήδη έχει χαθεί.
Ο Ιούδας δεν ήταν μόνο προδότης, ήταν και άνθρωπος.
Αγάπησε, με τρόπο σκληρό, και εγωιστικό.
Ίσως να ένιωθε πως δεν μπορούσε να σωθεί.
Το δικό του φιλί ήταν μια σιωπηλή συγγνώμη, μια ύστατη προσπάθεια να κρατήσει κάτι όμορφο μέσα στο αναπόφευκτο, μέσα στην ψυχή του.
Μια διαμαρτυρία.
Και εγώ, που τον φίλησα το κατάλαβα πολύ αργά.
Γιατί όταν κάποιος φιλάει τόσο υπέροχα, δεν σε αφήνει ποτέ πραγματικά να φύγεις.
Ακόμα κι όταν σε έχει ήδη προδώσει.
Κι εσύ τον συγχωρείς.
