Γράφει η Σταυροπούλου Ιωάννα
Ξεκάθαρα;
Τι να σου πω ξεκάθαρα; Ότι δεν ξέρω; Ότι δεν μπορώ; Ότι δεν θέλω να σου δώσω μια απάντηση που θα μας κάνει να τελειώσουμε πριν καν προλάβουμε να χαθούμε εντελώς;
Εσύ ψάχνεις τη λογική, εγώ ψάχνω μια διαφυγή.
Μου ζητάς να σου πω τι είμαστε. Να βάλω ταμπέλα σε κάτι που δεν χωράει σε λέξεις. Να σου δώσω μια απάντηση που θα κάνει τα πράγματα πιο εύκολα, πιο ασφαλή, πιο ξεκάθαρα.
Μα αν στο πω, θα πάψει να υπάρχει.
Δεν αντέχω να σε χάσω, αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να σε έχω.
Θέλω να έρχεσαι, θέλω να φεύγεις. Θέλω να σε νιώθω δικό μου χωρίς να σε φυλακίζω. Θέλω να ξέρω ότι αν φύγω, δεν θα κλείσεις την πόρτα.
Εγώ μας μπερδεύω.
Όχι γιατί δεν ξέρω τι νιώθω, αλλά γιατί φοβάμαι να το παραδεχτώ. Γιατί το «μαζί» με τρομάζει τόσο όσο με τρομάζει και το «χώρια». Γιατί αν σου πω «μείνε», θα σημαίνει πως δεν υπάρχει γυρισμός.
Κι εγώ πάντα κρατούσα μια πόρτα ανοιχτή για το άγνωστο.
Δεν ξέρω πώς να αγαπάω αλλιώς. Δεν ξέρω πώς να υπάρχω χωρίς το χάος μου.
Κι αν αυτό σημαίνει ότι κάποτε θα κουραστείς, αν αυτό σημαίνει ότι μια μέρα θα φύγεις επειδή βαρέθηκες να περιμένεις το ξεκάθαρο… τότε ίσως αυτό είναι το τίμημα.
Μα μέχρι τότε, θα σε θέλω εδώ.
Σ’ αυτό το «μαζί» που δεν χωράει σε λέξεις. Σ’ αυτό το «εμείς» που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε.
Όσο εσύ μου ζητάς το «ξεκάθαρα», εγώ μας μπερδεύω… γιατί έτσι έμαθα να αγαπάω.
