Γράφει η Γεώρα
Πληγωνόμαστε από τις προσδοκίες, γιατί δεν ακούμε την λογική. Γιατί πάντα ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο. Ελπίζουμε πως τα πράγματα θα έρθουν έτσι όπως εμείς επιθυμούμε. Δεν βλέπουμε την αλήθεια και ανάθεμα στον έρωτα τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα. Μπερδεύεται με «Θέλω» και «δεν μπορώ» με «μη» με «ναι» και «όχι».
Και στο μυαλό οι σκέψεις να διαχέονται άλλοτε βίαια και άλλοτε γλυκά η μία την άλλη. Στον έρωτα άλλωστε τα πράγματα είναι θολά και άλλες καθαρά.
Ντύνονται με συναίσθημα οι στιγμές, οι ελπίδες χορεύουν αισθησιακά και εσύ ζεις το όνειρο. Μέχρι να σκάσει σαν φούσκα όλο αυτό ή πραγματικά να το ζήσεις αν είναι αληθινό.
Και παλεύεις είτε να σε πείσεις να μισήσεις, είτε να αγαπήσεις. Να δεις ξεκάθαρα τα «δεν σε αγαπάω» και να καταφέρεις να αναγνωρίσεις τα βροντερά «σ’ αγαπάω» που κρύβονται πίσω από πράξεις και δειλές σιωπές, γιατί ο έρωτάς σου βγήκε λίγο ντροπαλός.
Και πονάς στον έρωτα γιατί αφήνεσαι, γιατί νιώθεις, γιατί ζεις. Και κυρίως γιατί δεν μπορείς να πιστέψεις πως δεν ένιωσαν όπως εσύ. Εκεί πονάς και με το παραπάνω.
Και όσο για εμένα αν ρωτάς, σακατεύτηκα. Λίγο οι ελπίδες, λίγο αυτό που έλεγα πως τα πράγματα θα αλλάξουν, λίγο αυτό το «γαμώτο» που με έπιασε, λίγο που ήθελα εσένα πολύ!
Και τώρα; Τώρα μετράω όσα δεν είδα ή καλύτερα όσα δεν ήθελα να δω. Τώρα μετράω έναν έρωτα λίγο σακατεμένο και την ιδέα πως ακόμα και αν κάποια πράγματα είναι αμοιβαία υπάρχουν παράγοντες που μπορούν να κρατήσουν χώρια δύο ανθρώπους.
Και από εσένα έχω φυλάξει μια αγκαλιά, δυο φιλιά και έναν έρωτα που τον πλήρωσα ακριβά! Φύλαξα εσένα στην πιο τρυφερή σου εκδοχή γιατί σε αγάπησα πολύ!
