Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Υπάρχει κάτι στον Φεβρουάριο που μοιάζει με ψίθυρο. Σα να φυσά ένας αόρατος άνεμος που μεταφέρει υποσχέσεις, βλέμματα, τυχαία αγγίγματα. Είναι ο μήνας που οι βιτρίνες γεμίζουν κόκκινο, που τα τραγούδια ακούγονται λίγο πιο μελωδικά, που οι άνθρωποι θυμούνται – ή ελπίζουν – πως ο έρωτας υπάρχει.
Κι αν δεν είσαι ερωτευμένος;
Ίσως απλώς να είσαι στο πιο ποιητικό σημείο της ιστορίας σου.
Γιατί υπάρχει μια ιδιαίτερη ομορφιά στο «πριν». Στο βλέμμα που ακόμη δεν έχει συναντήσει το σωστό βλέμμα. Στο χέρι που δεν έχει ακόμη βρει το ταίρι του. Στην καρδιά που χτυπά ελεύθερη, έτοιμη να αναγνωρίσει εκείνον ή εκείνη που θα την κάνει να αλλάξει ρυθμό.
Ο Φεβρουάριος δεν είναι μόνο για όσους κρατιούνται αγκαλιά. Είναι και για όσους κοιτούν τον ουρανό και φαντάζονται. Για όσους έχουν αγαπήσει, έχουν πληγωθεί, έχουν ξανασηκωθεί. Για όσους πιστεύουν ακόμα στα απρόσμενα μηνύματα, στα χαμόγελα που γεννιούνται από το πουθενά, στις συναντήσεις που μοιάζουν τυχαίες αλλά δεν είναι.
Ο έρωτας δεν έρχεται πάντα με πυροτεχνήματα. Μερικές φορές πλησιάζει αθόρυβα. Σε βρίσκει ένα απόγευμα που δεν περίμενες τίποτα. Σε μια κουβέντα που κρατά λίγο παραπάνω. Σε ένα «καληνύχτα» που έχει περισσότερη σημασία απ’ όση δείχνει.
Και μέχρι να συμβεί;
Ζήσε ρομαντικά έτσι κι αλλιώς. Άναψε κεριά για εσένα. Φόρεσε εκείνο το άρωμα που αγαπάς, ακόμη κι αν δεν έχεις ραντεβού. Πίστεψε ότι αξίζεις έναν έρωτα που θα σε κοιτάζει σαν να σε διάλεξε μέσα από πλήθος, γιατί έτσι ακριβώς θα είναι.
Ο Φεβρουάριος δεν μετρά πόσοι είναι μαζί. Μετρά πόσοι συνεχίζουν να πιστεύουν. Κι αν η καρδιά σου παραμένει ανοιχτή, τότε δεν είσαι μόνος. Είσαι έτοιμος.
Και ο έρωτας αγαπά τους έτοιμους.
