Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Πολλές φορές δεν ερωτευόμαστε τον άνθρωπο με τον οποίο έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, απόψεις και ιδέες. Ερωτευόμαστε έναν άνθρωπο στο πρόσωπο του οποίου βλέπουμε αυτό που μας έλειψε στην παιδική μας ηλικία.
Για παράδειγμα, γυναίκες που μεγάλωσαν με έναν αδιάφορο πατέρα συχνά αναζητούν, στον άντρα που θα επιλέξουν, το πατρικό πρότυπο που τους έλειψε. Το ίδιο συμβαίνει και με τους άντρες που στερήθηκαν μικροί την αγάπη και το ενδιαφέρον της μητέρας τους: σε κάθε σύντροφο αναζητούν τη μητρική θαλπωρή.
Η έλλειψη αυτή δεν περιορίζεται μόνο στις συναισθηματικές ανάγκες. Μπορεί να είναι και η οικονομική άνεση που δεν είχαν στην παιδική ηλικία. Πόσοι άνθρωποι μένουν σε σχέσεις που οδηγούνται σε γάμο με μοναδικό στόχο την ασφάλεια ή την άνεση; Το αποτέλεσμα είναι σχέσεις που κουράζουν, σχέσεις που διαλύονται, γιατί η μία πλευρά νιώθει ότι μεγαλώνει ένα παιδί αντί να ζει μια ισορροπημένη σχέση, χωρίς την αφοσίωση και την ασφάλεια που της λείπει.
Όταν όμως ερωτευόμαστε τον άνθρωπο που μας ταιριάζει πραγματικά, η σχέση βαδίζει σε πιο γερά θεμέλια. Η αγάπη χτίζεται πάνω στην αλληλοκατανόηση και όχι σε ψυχολογικά κενά. Απολαμβάνουμε την παρέα του, τις κοινές αξίες και όχι την “έλλειψη” που μπορεί να μας καλύψει προσωρινά. Με αυτόν τον τρόπο αισθανόμαστε ασφάλεια και σεβασμό, χωρίς να καταπιέζουμε τον εαυτό μας.
Πώς θα καταλάβεις αν ερωτεύτηκες αυτό που σου ταιριάζει;
Ρώτησε τον εαυτό σου:
1.Η σχέση αυτή σε κάνει ευτυχισμένο/η ή σε γεμίζει προσωρινά;
2. Θα αγαπούσες το άτομο απέναντί σου ακόμα κι αν δεν είχε αυτό που σου λείπει ;
3. Η σχέση σου δημιουργεί άγχος ή χαρά;
Μην ξεχνάς πως οι δυνατές σχέσεις δεν καλύπτουν κενά, αλλά δημιουργούν μια ζωή μαζί. Όσο νωρίτερα το καταλάβεις, τόσο καλύτερα. Διαφορετικά, η ζωή σου θα κυλήσει με τη δυστυχία να πρωταγωνιστεί . Μια δυστυχία που μάταια θα προσπαθείς να κρύψεις. Όποια μάσκα κι αν αποφασίσεις να φορέσεις, τα μάτια σου πάντα θα μένουν ακάλυπτα!
