Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Δεν την άκουσες όταν σου μίλαγε. Πίστευες πως είναι μια “φάση” και θα περάσει. Μια δύσκολη στροφή. Άλλωστε δεν υπήρξε ποτέ “ευθεία” αυτή η γυναίκα.
Κουρασμένη από την δουλειά, σκέφτηκες. Την έπνιξαν οι υποχρεώσεις και τα “πρέπει”. Το σπίτι, τα παιδιά, όλα εκείνα που κάνει κάθε μέρα.
Τον καθρέφτη σου, τον κοίταξες;
Αναρωτήθηκες, εσύ, ποιο κομμάτι ευθύνης είχες μέσα σε όλα αυτά;
Κοιτάχτηκες να δεις μήπως βολεύτηκες και την ξέχασες;
Μήπως νομίζεις πως φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εσένα;
Κι αν την θεώρησες δεδομένη και την αμέλησες;
Κι αν όταν σου μίλαγε με παράπονο, δεν ήταν μια “φάση” που θα πέρναγε;
Κι αν δεν ήταν μια δύσκολη στροφή αλλά το βόλεμά σου την ξενέρωσε;
Το κακό είναι πως όταν κάποιος βολεύεται πολύ, ξεχνάει πως κάποιος του έχει φτιάξει τη συνθήκη για να βολευτεί.
Και η συνθήκη, αλλάζει μ’ένα ανοιγόκλεισμα των ματιών.
