Γράφει η Αριάδνη
Γιατί ερωτευόμαστε; Γιατί αποζητούμε με πάθος να εγκλωβιστούμε στον μικρόκοσμο ενός ανθρώπου;
Γιατί του επιτρέπουμε να κάνει κατάληψη σε όλο μας το «είναι» και μόνο αυτό αξιώνουμε κι από εκείνον;
Γιατί ψάχνουμε το έντονο και το τέλειο αφού γνωρίζουμε ότι είναι ανέφικτο;
Και οι απαντήσεις σε όλες αυτές τις ερωτήσεις είναι απλές αν το καλοσκεφτείς.
Γιατί αυτός ο μικρόκοσμος είναι ολόκληρος ο κόσμος μας.
Γιατί θέλουμε να τον κατακτήσουμε και να μας κατακτήσει.
Γιατί ανυπομονούμε να τον γνωρίσουμε απ’ άκρη σ’ άκρη και να τον αφήσουμε να μας γνωρίσει κι εκείνος.
Γιατί κουραστήκαμε να κρυβόμαστε και να δείχνουμε στους ανθρώπους κάποιες πτυχές του εαυτού μας και ένα μέρος από την αλήθεια μας.
Γιατί θέλουμε στον συγκεκριμένο άνθρωπο να δείξουμε ό,τι όμορφο και άσχημο έχουμε μέσα μας, πιστεύοντας πως θα εκτιμήσει τα όμορφα και δεν θα τρομάξει από τα άσχημα.
Κι αν όλο αυτό σε σένα μοιάζει εξάρτηση, αν βάζει πέτρες στις τσέπες σου και νιώθεις ότι χάνεις την ελευθερία σου, θα σου πω ότι για μένα είναι η υπέρτατη ελευθερία.
Είναι η στιγμή που πετάς την πανοπλία σου και στέκεσαι μπροστά σε έναν άνθρωπο γυμνός.
Γυμνός από άμυνες, από φόβους, από αμφιβολίες, από δεύτερες σκέψεις, από ανασφάλειες.
Είναι η στιγμή που αναπνέεις ελεύθερος και του προσφέρεις ολόκληρο το «είναι» σου κι αν κάνει κι εκείνος το ίδιο, τότε δεν είστε δύο πλάσματα που εξαρτώνται το ένα από το άλλο, αλλά ένα έντονο, τέλειο και ιδανικό «εμείς μαζί».
Μόνο που για να κατακτηθεί αυτό το απόλυτο «μαζί» χρειάζεται να βρεθούν δύο τρελοί ονειροπόλοι που να το θέλουν, να το προσπαθούν, να το παλεύουν και κυρίως να το πιστεύουν.
Γιατί τα παραμύθια, τα όνειρα και τα θαύματα, αν δεν τα πιστέψεις, δεν υπάρχει απολύτως καμία περίπτωση να τα ζήσεις!
