Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Αυτή είναι η αγαπημένη μου ώρα.
Ένα χαρτί κι ένα μολύβι στο χέρι να ζωγραφίζει απαλά τον απόηχο της ημέρας.
Μια κούπα με αφέψημα να σκορπά με ζεστασιά τα αρώματά του.
Λίγα κεριά αναμμένα να τρεμοπαίζουν με τις σκιές τους.
Μοναδική μουσική, ο ήχος της σιωπής.
Πολύτιμος όσο κι ένα διαμάντι.
Εδώ στην ώρα τη δικιά μου, ο κόσμος ησυχάζει, τίποτα δεν κινείται σε γρήγορους ρυθμούς, όλα χάνουν τη μηχανικότητά τους.
Όλα μεμιάς ζωντανεύουν στην ηρεμία του χώρου.
Ένα ημίφως γλυκό, ησυχάζει τα μέσα μου.
Μια γουλιά ακόμα ζεσταίνει την καρδιά μου.
Ο νους ειρηνεύει, το σώμα χαλαρώνει.
Οι σκέψεις φεύγουν και δίνουν τη θέση τους στη γαλήνη και την ηρεμία.
Εδώ, σ’ αυτές τις στιγμές, η βουή του κόσμου ανήκει στο παρελθόν, το μέλλον δε χωρά σ’ αυτό το περιβάλλον.
Γιατί ο μόνος χρόνος που μπορεί να φιλοξενήσει αυτές τις στιγμές είναι το “εδώ και τώρα”!
