Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Μια μέρα είπε ο Θεός, θα φτιάξω κάτι ωραίο!
Μία μέρα είχε έμπνευση ο Θεός και καλλιτεχνικές ανησυχίες.
Μία μέρα είπε ο Θεός, θα κάμω ένα έργο τέχνης!
Και πήρε μυρωδιές μεθυστικές, κίτρο και σανταλόξυλο.
Πήρε χρώμα κόκκινο και πορφυρό, πήρε της θάλασσας την αύρα και του ουρανού το απέραντο.
Πήρε το λαμπερό του ήλιου, το χρυσαφί των αστεριών και του φεγγαριού το μαγικό. Της ανατολής το πρώτο φως και του δειλινού το απόκρυφο σεργιάνι.
Κι όλα μαζί τα αντάμωσε.
Πήρε πιπέρια Ινδικά, αλάτι από τον αφρό του ωκεανού, βανίλια, κανέλα, μοσχοκάρυδο.
Πήρε απ΄ τον ανθό της λεμονιάς το πρωινό της άρωμα. Του μεταξιού το απαλό, την μελωδία ενός βιολιού που κλαίει και τον χώρο των κύκνων.
Έσταξε μέσα και δυο σταγόνες έρωτα κι ένα ποτάμι αγάπη.
Και τα ξανά ανακάτεψε.
Κι όταν είδε πως κάτι ακόμη του έλειπε…
Πήρε αντοχή κι υπομονή, ένα χαμόγελο που έμοιαζε γένεση και με δημιουργία, πρόσθεσε μέσα κι ένα δάκρυ αληθινό, κι είπε, “εσύ θα γίνεις μάνα και θα κυοφορήσεις θαύματα, ζωή και του κόσμου την συνέχεια”.
Και για το αποκορύφωμα, πήρε και μια χούφτα πόθου άσβεστου, μια κουταλιά του πάθους και μια αγκαλιά σωτήρια.
Και τα έσμιξε όλα μαζί, με μια πρέζα του Μαγιού και λίγο από Ιούνη.
Κι όταν πια τελείωσε, μήτε ο Θεός θαρρώ πως πίστευε στα μάτια του.. Έφτιαξε την γυναίκα!
“Θεέ μου, σε προσκυνάω, εγώ είμαι πολύ μικρός μπροστά σου και μπροστά της”, του είπα!
Από όλα σου τα έργα, ετούτο εδώ αναμφίβολα, είναι το πιο όμορφό σου!
Θεέ μου, σου υποκλίνομαι!
