Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Ο 50αρης δεν είναι άντρας, είναι ιδέα! Είναι εκείνος ο τύπος που τον έχει τροχίσει η ζωή και έχει γίνει λάμα κοφτερή και σπαθί ατσάλινο.
Ο 50αρης δεν είναι κάτι που θα περάσει από την ζωή σου και θα φύγει, είναι κάτι που θα μείνει, που θα το κουβαλάς μέσα σου, που θα σε στιγματίσει, ακόμη κι όταν φύγει.
Ο 50αρης κορίτσι μου δεν είναι γκόμενος, είναι αρσενικό, για αυτό ακριβώς δεν τον ξεπερνάς και δεν τον προσπερνάς πότε σου έτσι απλά κι ανώδυνα, όπως τους άλλους.
Ο άντρας που έχει φτάσει στα 50 του και περνώντας μέσα από δρόμους, λεωφόρους και στενάκια, έχοντας ανέβει ανηφόρες, έχοντας σκοντάψει σε αδιέξοδα κι έχοντας πάρει χρόνο, μοιάζει με ένα μπουκάλι από ώριμο, ακριβό, φινετσάτο και γλυκόπιοτο κρασί.
Έχει μάθει να φροντίζει και σέβεται τον εαυτό του, έχει πετάξει από πάνω τους τις ανασφάλειες του, έχει καταλάβει ότι δεν χρειάζεται να αποδεικνύει άλλο πράγματα στους γύρω του, πως από μόνος του είναι ήδη μια απόδειξη.
Ξέρει πότε πρέπει να μιλήσει, τι να πει και πως να το πει. Και κυρίως, ξέρει πότε πρέπει να σιωπήσει!
Έχει μαλακώσει μέσα του, έχει κάνει ειρήνη με την ψυχή του και με το παρελθόν του, έχει γίνει πιο σοφός, πιο επιλεκτικός και πιο μεστός.
Ξέρει να εκτιμάει το τώρα και να σέβεται την στιγμή. Ξέρει να μην αναβάλει, να μην χρωστάει και να μην αφήνει εκκρεμότητες.
Έχει μάθει να αγαπάει κι όχι να ενθουσιάζεται, να αγκαλιάζει κι όχι να φυλακίζει, να φιλάει για να γιατρέψει κι όχι για να σακατέψει.
Ξέρει ότι πιο μεγάλη αξία έχουν τα άυλα κι όχι τα υλικά, αξία έχουν τα συναισθήματα κι όχι οι σάρκες, αξία έχουν οι άνθρωποι κι όχι οι φορεσιές τους.
Ο 50αρης, μέσα από τα λάθη του, τις αποτυχίες του, τις πτώσεις και τις ήττες του, μοιάζει με έμπειρο πολεμιστή, που πια όμως γνωρίζει πάρα πολύ καλά τι να αποφύγει και τι να πολεμήσει, πότε να επιτεθεί και πότε να υποχωρήσει, πότε να περιφρουρήσει και πότε να παραχωρήσει.
Δεν έχει χρόνο για χάσιμο, για παιχνιδάκια και για καπρίτσια. Δεν ψάχνει τι θέλει, το ξέρει ήδη. Δεν είναι παιδάκι, είναι σχολείο. Δεν αναζητά εμπειρίες, είναι η εμπειρία.
Αγαπάει την ηρεμία και μισεί την ερημιά, αν με καταλαβαίνεις…
Αγαπάει την ένταση και μισεί τις εντάσεις, αν με καταλαβαίνεις…
Αγαπάει το πρόγραμμα και μισεί τα προγραμματισμένα, αν με καταλαβαίνεις φυσικά…
Αν σε αγαπήσει ένας 50αρης θα είναι πολύ και για πάντα κι όχι για λίγο ή λίγο, θα είναι μια περιπέτεια δυνατή, θα είναι ένα ταξίδι ζωής.
Θα σου χαρίσει ηρεμία, ασφάλεια, τρυφερότητα. Θα είναι δικός σου, θα σου ανήκει!
Θα σε φροντίσει, θα σε περιποιηθεί, θα σε νοιαστεί.
Θα σε αγκαλιάσει κι η αγκαλιά του θα είναι σπίτι φιλόξενο, θα είναι στοργή, θα είναι χάδι στα μέσα σου.
Η λέξη “παρτάκιας” σε έναν 50αρη συρρικνώνεται, πιάνει λιγότερο χώρο μέσα του και δίνει την θέση της στις λέξεις “εμείς” και “μαζί”.
Η αγάπη του είναι αγάπη κι όχι εγωισμός.
Κι όσοι ανόητα πιστεύουν πως ο άντρας στα 50 του είναι ένας παλαίμαχος και πρώην εραστής, απλά είναι ανόητοι!
Ο άντρας στα 50 του δεν είναι πήδημα, είναι έρωτας. Το κρεβάτι του δεν είναι χώρος για να αναλώνεστε, είναι ιερό. Το σώμα του δεν είναι σώμα οτιδήποτε, είναι όπλο ακριβείας κι απόλυτα ελεγχόμενο που δεν σκοτώνει, λυτρώνει!
Ξέρει να παίρνει, μα πιο πολύ, να δίνει οργασμούς κι αυτός είναι ο στόχος κι ο σκοπός του. Ξέρει που θα αγγίξει, που θα χαϊδέψει, που θα πιέσει. Ξέρει να έχει υπομονή, να έχει επιμονή, να έχει πείσμα.
Μπορεί να μπαίνει σε μυαλά και σε ψυχές προτού να μπει σε σώματα. Μπορεί να χρησιμοποιεί όλες τους τις αισθήσεις. Μπορεί να βρει κουμπιά κι ευαίσθητα σημεία σου, να ανοίξει πόρτες σου, να σε σκάψει με υπομονή και να σε φτάσει σε κορυφαίες κορυφώσεις.
Όμως το πιο σημαντικό του είναι πως ξέρει να σε βάζει προτεραιότητα, να σε κάνει να νιώθεις θηλυκό, να σε αποθεώνει και να σου χαρίζει σπασμούς, μουδιάσματα και τρεμουλιάσματα.
Ο 50αρης δεν είναι άντρας λοιπόν, είναι ιδέα.
Είναι σαν εκείνες τις κλασικές και γοητευτικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες, που όμως έχουνε να σου πούνε χιλιάδες πολύχρωμες λέξεις. Είναι κάτι που δεν το ξεπερνάς έτσι απλά κι ανώδυνα. Είναι αυτό που εύχεσαι και που ονειρεύεσαι να σου συμβεί, κι ας μην το ξέρεις!
*(Για να προλάβω τα κακόβουλα σχόλια, θα πω πως φυσικά και κανένα κείμενο δεν αναφέρεται σε όλους τους ανθρώπους, πάντα θα υπάρχουνε κι οι εξαιρέσεις).
