Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Ο τρόπος που φεύγει ένας άνθρωπος λέει περισσότερα απ’ όσα είπε όσο έμεινε. Είναι το αποτύπωμα του χαρακτήρα του. Άλλοι φεύγουν ίσια, με το βλέμμα μπροστά. Άλλοι χάνονται στα μισά, σβήνουν χωρίς λέξη. Κι υπάρχουν κι εκείνοι που σπρώχνουν τον άλλον προς την έξοδο, γιατί δεν αντέχουν να προφέρουν το τέλος. Εσύ δεν ξέρω πού ανήκεις. Ξέρω μόνο πού ανήκω εγώ.
Έμαθα να φεύγω όταν δεν υπάρχει χώρος. Όχι δράμα, όχι φωνές. Απλή αξιοπρέπεια. Κι στη ζωή σου δεν υπήρχε χώρος. Ούτε καρέκλα. Ούτε ένα “κάτσε λίγο”. Στεκόμουν όρθιος, σε μια άκρη, περιμένοντας ένα “μπορώ” που δεν ερχόταν ποτέ. Και κουράστηκα. Κουράστηκα να περιμένω, κουράστηκα να αντέχω, κουράστηκα να κρατάω ισορροπία σε ξένα μέτρα.
Κάποια στιγμή, δεν πέφτεις. Κάθεσαι. Κάθεσαι χαμηλά, εκεί που ξαναβρίσκεις τον εαυτό σου. Παίρνεις ανάσα. Σιωπή. Σκέφτεσαι. Και όσο σκέφτεσαι, ο άλλος μικραίνει. Όχι από θυμό. Από καθαρότητα. Η παρουσία του γίνεται σκιά. Κι η σκιά, αν δεν την ταΐζεις άλλο, χάνεται.
Δεν πόνεσε που έλειπες από μένα. Πόνεσε που έλειπες από εσένα. Κι αυτό δεν ήταν δικό μου βάρος να το σηκώσω. Δεν είμαι σωσίβιο κανενός. Δεν είμαι ούτε αναμονή, ούτε ενδιάμεσος σταθμός.
Δεν κρατάω ενοχές. Κρατάω τον χρόνο μου. Και τον σέβομαι. Σηκώνομαι αργά, επίτηδες αργά. Θέλω να νιώσω την επιστροφή μου. Τινάζω από πάνω μου ό,τι δεν μου ανήκει. Κοιτάζομαι και με βλέπω καθαρά. Ναι, είμαι ακόμα εδώ. Ναι, είμαι καλά. Γιατί όταν η ψυχή είναι ίσια, το πρόσωπο φωτίζει.
Αφήνω τα κλειδιά στο τραπέζι. Κλείνω την πόρτα. Ο ήλιος κάνει τη δουλειά του. Κι εγώ τη δική μου. Ξεκινάω. Αν με δεις και σωπάσεις, κράτα το. Η σιωπή σου ίσως είναι το μόνο αληθινό που είχες. Μην το χαλάσεις.
