Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Δεν θα μετρήσω σε μήνες, ώρες και λεπτά την απουσία σου. Ποτέ ο χρόνος δεν με απασχολούσε και ποτέ δεν τα πήγαινα καλά μαζί του. Τα πάντα τα μετρούσα με αισθήματα, είχα μέτρο την καρδιά και τους παλμούς που ανέβαζε. Προσπάθησα πολύ για εμάς, υπερβολικά και ίσως αυτό να ήταν και το λάθος.
Μου είχες πει πως είσαι δύσκολος άνθρωπος όμως εμένα τα δύσκολα δεν με τρόμαζαν ποτέ. Εσένα; Πόσο σε τρομάζουν τα δύσκολα; Έμαθες πως πρέπει να μπλέκεις την αγάπη με την σιωπή, την υποταγή, εγώ όμως αποδείχτηκα διαφορετική από ότι είχες μάθει. Μαριονέτα στα χέρια σου δεν θα γίνω! Και όχι μόνο στα δικά σου τα χέρια αλλά σε κανενός.
Έχεις λοιπόν τα κότσια να ακούσεις την αλήθεια μου; Κόπιασε και άκου. Ο ρόλος της γυναίκας «γλάστρας» δεν μου ταίριαζε ποτέ. Και αν θα έπρεπε να τον παίξω θα προτιμούσα να με δεις σαν κάποιο άγριο φυτό που βγάζει αγκάθια ενίοτε σαν νιώσει πως έτσι πρέπει.
Μάθε πως οι σχέσεις οι σωστές δεν χτίζονται πάνω στη σιωπή, γιατί τα θεμέλια θα είναι σαθρά και θα γκρεμιστούν με το πρώτο γερό φύσημα του αέρα. Δεν είχες μάθει να μιλάς, να ακούς, αποζητούσες μόνο την σιωπή. Και το αντίτιμο αυτής; Το καλό μας όπως συνήθιζες να μου λες. Τι καλό μπορεί να βγει άραγε μέσα από την σιωπή; Κανένα καλό πίστεψε με. Ούτε για μένα ούτε για σένα που με μαεστρία προσπάθησες να κινήσεις τα σχοινιά της μαριονέτας.
Υπάρχουν διαθέσιμα πολλά κακέκτυπα αντίγραφα γυναικών που θα μπορούσες να παίξεις στα δάχτυλα των χεριών σου. Να κουνήσεις και να οδηγήσεις την μαριονέτα σου προς την κατεύθυνση που επιθυμείς. Όμως θα σου δώσω μια συμβουλή. Φιλική συμβουλή αγάπη μου, μάθε να επιζητάς το αληθινό, αυτό που ίσως σου φαντάζει ζόρικο, τον χαρακτήρα τον αυθεντικό.
Να είσαι και να νιώθεις περήφανος για τη γυναίκα που θα επιλέξεις να σταθεί στο πλάι σου. Αυτή που θα σταθεί μπροστά σου με το θάρρος της γνώμης της και τις ατέλειες του χαρακτήρα της. Αυτή που θα προτιμήσει να σε κοιτάξει στα μάτια και ας σε χάσει. Όχι αυτή που θα σε προσκυνήσει. Ο κόσμος μας απαρτίζεται από γυναίκες και γυναικούλες. Το τι προτιμάς καθορίζει σε μεγάλο βαθμό και αυτό που είσαι.
Αυτή είναι η αλήθεια μου. Προτιμώ την μοναξιά μου από τον ρόλο της μαριονέτας με το λυπημένο βλέμμα και το κατεβασμένο κεφάλι, μόνο και μόνο για να λέω πως ανήκω σε κάποιον. Ανήκω στον εαυτό μου και μόνο και μου είναι αρκετό. Μην τεντώνεις άλλο λοιπόν το σχοινί, το έχω κόψει. Κοίτα με, κουνώ τα χέρια μου ελεύθερα, χαμογελώ με το κεφάλι ψηλά.
Αν αντέχεις έλα, αλλιώς χάσου ακόμα μια φορά πίσω από τις σκιές. Έτσι ξέρω να αγαπώ. Αγέρωχα, ξεκάθαρα, με φως στην ψυχή. Και στο έργο που σκηνοθετείς καλέ μου θα έχω τον πρώτο ρόλο, αυτόν της πρωταγωνίστριας και όχι μιας κομπάρσας μαριονέτας που λαχταρά το χειροκρότημα σου έτοιμη να δεχτεί τα πάντα στο όνομα μιας κάποιας αγάπης. Η αληθινή αγάπη δεν γνωρίζει ούτε από σχοινιά ούτε από χειρισμούς και υποταγές.
Και τώρα που άκουσες ότι είχα να σου πω, κάτσε απέναντι μου και δώσε μου εσύ το τελευταίο χειροκρότημα. Σε αγαπώ τέρμα όμως έχω την δύναμη να ορίζω την ζωή μου. Όρισε και εσύ τη δική σου. Διάλεξε πως θα ζήσεις από εδώ και πέρα.
Ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος και κρυμμένος πίσω από μια αυλαία κουνώντας σχοινιά; Μαριονέτες πρόθυμες υπάρχουν πολλές, δυστυχώς. Διάλεξε εσύ λοιπόν πως θα συνεχίσεις την «παράσταση» της ζωής σου. Σαν μαριονετίστας σε ένα θέατρο σκιών ή σαν άντρας περήφανος και πρωταγωνιστής.
