Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Είναι φορές που ο κόσμος γύρω μας δε μας γεμίζει. Ο κόμπος που αισθάνεσαι στο στέρνο είναι οξύς και τα μάτια έχουν ανάγκη να ρίξουν τις πρώτες τους στάλες. Όσο κι αν προσπαθείς, δεν έχεις κάπου να κρατηθείς μέσα στη μέρα. Όλα σου φαίνονται ξένα σε ένα χώρο οικείο με δικούς σου ανθρώπους… Τι φταίει;
Φταίει ο άνεμος, που άλλαξε τη φορά του και κουβάλησε αναμνήσεις από παλιές ιστορίες. Φταίει η θάλασσα, που ανενόχλητη παίζει με τα κύματα μέρα και νύχτα μπροστά σου. Φταίει ο ήλιος, που κρατά τις αχτίνες του μέσα στα σύννεφα, για να βάφει τον πολύχρωμο ουρανό και τον κύκνο της λίμνης. Φταίει στο τέλος ο εγωισμός, που καταπίνει τα δάκρυα και στενεύει τη σκέψη. Όσο πιο πολύ θέλεις να κλείνεσαι στο εγώ, τόσο περισσότερο θα θρέφεται το θηρίο μέσα σου και θα ατροφεί η αγάπη στους γύρω.
Όμως να μη φοβάσαι. Ο δρόμος αλλάζει, όπως αλλάζουμε κι εμείς. Η ραγισμένη πυξίδα δε χάλασε ακόμη. Δείχνει σωστά τη φορά της κι ας έσπασε το γυαλί της. Είναι όλα κομμάτι της σκέψης μας. Αν σκέφτεσαι θετικά και παλεύεις την τοξικότητα που μας περιβάλει, είσαι γενναίος, άξιος να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Να μην σε στεναχωρεί η σκέψη των άλλων για σένα. Ξέρεις ποιος είσαι, τι έκανες και με πόσο κόπο είσαι αυτό που όλοι κοιτάζουν αντίκρυ.
Οι σιδηροτροχιές που διανύεις έχουν γραφτεί πριν από σένα. Είναι κάτι που δεν ανήκει στη σφαίρα επιρροής σου. Εσύ όμως είσαι ο ηνίοχος που ελέγχει το ρυθμό, την ένταση και το στόχο. Είμαστε ό,τι σκεφτόμαστε. Όταν έχεις ανάγκη να αντιδράσεις και να ξεσπάσεις κάντο! Αλλά πάντα με σεβασμό προς εσένα. Εσένα και τους ανθρώπους που νοιάζεσαι και αγαπάς. Κάποια στιγμή θα φύγει ο θυμός και η θλίψη από το κατακάθι της καρδιάς σου, θα μείνει όμως μια γεύση πικρή. Μια γεύση που δεν είναι αντιπροσωπευτική και σε κάνει να αναρωτιέσαι το πώς μπόρεσες να το κάνεις.
Το σεβασμό, αυτόν να κρατήσεις. Είναι η φιλοσοφική λίθος που γενιές και γενιές προσπαθούν να κερδίσουν. Είναι το όνειρο που σε κρατάει σε επιφυλακή και σου λύνει τα χέρια. Είναι η κατάκτηση που λίγοι την έχουν και ακόμα ελάχιστοι την ακολουθούν μέχρι τα βαθιά τους γεράματα. Σεβασμός πρώτα σε σένα και έπειτα σε όλους τους άλλους.
