Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Οι άνθρωποι δεν είναι πράγματα προς πώληση βαλμένα επάνω σε ράφια σουπερ μαρκετ για να τους βάζεις ετικέτες.
Δεν πωλούνται για να τους αγοράσεις εσύ και ο κάθε εσύ και δεν έχει καμία σημασία η εμφάνισή τους και οτιδήποτε υπάρχει επάνω τους που εσύ το βλέπεις αλλιώς ή κάπως.
Μάθε πως εκείνα που φαίνονται δεν δείχνουν την ψυχή τους αλλά έχεις μάθει να κολλάς ετικέτες επάνω στο δέρμα τους και να τους αποκαλείς γι’ αυτό που βλέπει και όχι για εκείνο που είναι.
Μόνο κοιτάς με βλέμμα περίεργο και κρίνεις χωρίς καν να σε έχουν κοιτάξει, χωρίς εκείνοι με τη σειρά τους να σου έχουν δώσει σημασία. Κρίνεις λανθασμένα, φυσικά, αφού εκείνο που μόνο σε νοιάζει είναι η γρήγορη ανάλυση, η ξεπέτα δηλαδή για να πας παρακάτω και να φτύσεις από το στόμα σου την πικρίλα του μυαλού σου.
Φαντάσου ούτε εσύ ο ίδιος δεν σε αντέχεις.
Άστο, μην ασχολείσαι, μάθε να αντέχεις τον εαυτό σου πρώτα, μάθε να σε αγαπάς και τότε ίσως καταφέρεις να δεις τον κόσμο αλλιώς.
Τις ετικέτες τις κολλάμε στα πράγματα του ψυγείου για να ξέρουμε πότε λήγουν, σε σχέση με εσένα που έχεις λήξει προ πολλού, εκεί κατακαμένος, ψυχρός, σε άλλο κόσμο και άλλη εποχή.
Τι ετικέτα θα κολλούσες πάνω στο δικό σου δέρμα;
Εδώ σε θέλω.
