Γράφει η Γεώρα
Δειλοί άνθρωποι. Φοβισμένα πλάσματα. Φοβισμένα «θέλω» και ενοχικά «μπορώ». Δειλοί άνθρωποι. Δειλοί μπροστά στην αγάπη. Μπροστά στην αληθινή αγάπη. Θαρραλέοι όμως στο εύκολο, στο ανιαρό, σε μια ξεπέτα, σε κάτι δίχως κόπο για να κατακτηθεί, για να τους χαρίσει την υποτιθέμενη κορυφή, για να τους χαρίσει ένα σκόρπιο συναίσθημα ικανοποίησης, ένα χτύπημα στην ψυχή εφόσον η κορυφή απέχει πολύ ακόμα και το ξέρουν όσο και αν προσπαθούν να ικανοποιήσουν το «εγώ» τους με αριθμούς ανθρώπων.
Δειλοί άνθρωποι. Ηθοποιοί συναισθημάτων, ψεύτες μπροστά στον ίδιο τους τον εαυτό, μπροστά στο άτομο εκείνο που είναι διαφορετικό και το ξέρουν πως αξίζει, μα δεν τολμούν γιατί θέλει χρόνο, κόπο και προσπάθεια για να καταφέρουν να είναι κοντά του. Γιατί θέλει θάρρος η αγάπη που αισθάνονται μα και αλήθεια.
Και ποιος τολμά στο δύσκολο, ποιος τολμά να απαρνηθεί τα εύκολα ; Ποιος είναι ικανός να ρισκάρει σήμερα, να ρισκάρει να επενδύσει συναισθηματικά σε ένα άτομο, να δώσει κομμάτι του εαυτού του για εκείνο προκειμένου να γίνει κομμάτι της ζωής του ;
Μόνο οι τρελοί, μόνο οι σπάνιοι τρελοί άνθρωποι που γνωρίζουν πως η αγάπη δεν είναι εύκολη υπόθεση, μόνο εκείνοι που ρισκάρουν να νιώσουν και να ακούσουν την καρδιά τους να φωνάζει πως αγαπά, μόνο εκείνοι μπορούν να δώσουν αγάπη, να παλέψουν για εκείνη και να την κατακτήσουν.
Όλοι οι άλλοι ηθοποιοί, ανθρωπάκια που έμαθαν στο εύκολο, που φοβήθηκαν μήπως και αισθανθούν, μήπως και τολμήσουν κάτι έξω από τα νερά τους. Άνθρωποι πιόνια της εποχής, του ρεύματος, της ξεπέτας των στιγμών. Άνθρωποι που ποτέ δεν έμαθαν κάτι για το σώμα που αγγίζουν, ποτέ δεν έφτασαν στην κορύφωση, ποτέ δεν νοιάστηκαν για τον άλλον. Δειλοί προς την αγάπη, προς τον έρωτα. Εύκολοι προς το σεξ και της μιας βραδιάς την επαφή.
Φοβισμένοι από την ένταση που προκαλεί το αληθινό, φοβισμένοι και τρεμάμενοι μήπως και τους πουν ερωτευμένους, μήπως και τους πουν διαφορετικούς. Μήπως και χάσουν τον αριθμό στη λίστα τους. Και περνούν οι μέρες άδειες, χωρίς ουσία όπως και οι σχέσεις τους, της μιας εβδομάδας, άντε το πολύ του ένα μήνα. Και χαμογελούν με την κατάντια τους, με την κατρακύλα. Από πότε η δειλία έγινε της μόδας ; Από τότε που χάθηκαν τα συναισθήματα! Από τότε που θεώρησαν πως για να μετράς πρέπει να αυξάνεις τον αριθμό στο κρεβάτι σου, δίχως να σε νοιάζει αν πουλιέσαι.
Δεν είναι για όλους η αγάπη! Δεν είναι για όλους ο έρωτας! Δεν μπορούν όλοι να διαφέρουν, γιατί όταν διαφέρεις είσαι το μαύρο πρόβατο και ως γνωστόν τραβάς τα βλέμματα και αν τραβάς τα βλέμματα θα σε κρίνουν γιατί κάνεις κάτι διαφορετικό, κάτι με ουσία, κάτι που δεν τολμούν, κάτι που δεν φτάνουν γιατί εκείνοι επέλεξαν να μείνουν άσπρα πρόβατα του ρεύματος. Γιατί είναι δύσκολο να υποστηρίζεις τα πιστεύω σου και πόσο μάλλον της καρδιάς. Αλλά αν μπορείς να το κάνεις αυτό σημαίνει πως έχεις προσωπικότητα. Και η αγάπη έχει προσωπικότητα γι’ αυτό και σου ταιριάζει.
Ποτέ δεν ήταν απρόσωπη γι’ αυτό και την απέφευγαν. Εσύ όμως που είσαι το μαύρο θαρραλέο πρόβατο, για σένα να ξέρεις είναι εκεί. Όλοι οι υπόλοιποι, δειλοί, απρόσωποι, κακοί ηθοποιοί!
