Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Σε χρειάζομαι για να μπορώ να νιώθω την κάθε μέρα και να κυλάω την νύχτα στην αγκαλιά σου.
Να μπαίνω μέσα σε σταγόνες έρωτα και να κυλιέμαι επάνω στο είναι σου.
Να μπορώ να ορμάω στην φλέβα που χαριεντίζεται με τον λαιμό σου.
Να μπορώ να κλειδώνω την αναπνοή μου που συνταράσσεται με την αλμύρα των χειλιών σου.
Σε χρειάζομαι, γιατί είσαι το είναι μου, η ανάγκη μου να σ’αγαπάω.
Στα χρόνια που θά’ρθουν θα μπορώ να φυλάω την αγάπη μου σαν φυλαχτό.
Σε χρειάζομαι για να μπορεί η ψυχή μου να χορεύει, για να μπορεί η καρδιά μου να χτυπάει δυνατά.
Νιώθω τις αισθήσεις μου να καταρρέουν κάθε φορά που σε βλέπω και κλαίω από λαχτάρα για να σ’αγκαλιάσω.
Αισθάνομαι ακόμη την αφή σου, την ένταση του φιλιού σου και παραδίνομαι στην μαγεία της αγκαλιάς σου.
Σου κράτησα φυλαχτό μια στάλα να πιεις αλμύρα απ’την θάλασσα.
Σπάσανε τα βήματα μου κομμάτια στα λίγα τετραγωνικά της ανάσας σου και το γαμώτο μου ζωγράφισε φεγγάρια που πήραν την μορφή σου.
Βρίσκομαι δίπλα σου και χάνομαι σ’ένα σκοτάδι πειραγμένο δίχως κανόνες, καθώς γίνεσαι ξεκούρδιστος χρόνος.
Εκεί να με ψάξεις, σ’εκείνο το λακκάκι στο λαιμό σου.
Ένα κομμάτι συννεφιά πήρα απ’το όνειρό σου κι όλο το βράδυ πάλευα να το μπαλώσω, με λίγο σαστισμένο μπλε από τον ουρανό μου και το γαλάζιο της θάλασσας.
Έλα να γεμίσουμε με αγάπη τους δρόμους της ζωής μας.
Έλα να φυτέψουμε λουλούδια στην ανάγκη μας, αυτήν που περισσεύει απ’τον πόθο μας.
Έλα να αναστήσω την φωνή σου και να απλώσω στα χέρια σου την αγάπη μου.
Μυρίζει πάλι αγάπη κι εγώ δεν χορταίνω να σ’αγαπώ!
