Γράφει η Φανή Θεοδώρου
Δεν έχουν όλα τα παραμύθια καλό τέλος. Δεν τελειώνουν όλα με το «και έζησαν αυτοί καλά». Κάποια τελειώνουν με το «και χώρισαν οι δρόμοι τους». Με το «δεν άντεξαν», με το «δεν κατάφεραν να μείνουν».
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν άξιζε η ιστορία.
Γιατί μέσα σ’ αυτό το παραμύθι, ακόμα κι αν δεν κράτησε, ακόμα κι αν στο τέλος δεν ήμασταν μαζί, είχες εσένα.
Εσένα, που δεν ήσουν τέλειος, αλλά ήσουν αληθινός.
Εσένα, που δεν μου υποσχέθηκες αιώνιες αγάπες, αλλά μου έδωσες κάθε στιγμή σαν να ήταν η τελευταία.
Εσένα, που όταν με άγγιζες, δεν το έκανες μηχανικά. Το έκανες σαν να ήθελες να θυμάσαι την αίσθηση για πάντα.
Δεν ήσουν ο «τέλειος άντρας» που θα έπρεπε να καταλήξουμε μαζί. Ήσουν όμως ο υπέροχος ήρωας μιας ιστορίας που δεν θα άλλαζα ούτε για μια στιγμή.
Δεν μετανιώνω τίποτα. Ούτε το τέλος, ούτε τα λάθη, ούτε τα σημάδια που αφήσαμε ο ένας πάνω στον άλλον. Γιατί κάθε δυνατή ιστορία δεν κρίνεται από το πώς τελειώνει, αλλά από το πώς γράφτηκε. Και η δική μας; Ήταν φωτιά.
Δεν με νοιάζει που δεν φτάσαμε στον προορισμό. Με νοιάζει που ζήσαμε τη διαδρομή όπως έπρεπε.
Γιατί, στο τέλος της μέρας, δεν είναι το happy end που μετράει. Είναι ο ήρωας. Και εσύ, όσο κράτησε, ήσουν ο καλύτερος.
