Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Μην με κοιτάς που γελάω,
πάντα γελάω,
πάντα θα γελάω.
Μέσα μου κοίτα,
αν μπορείς, αν φτάνεις, αν θέλεις.
Μην με ρωτάς γιατί χαμογελώ,
μέσα μου ψάξε.
Δεν ξέρω αν θα καταλάβεις,
με νοιάζει να κοιτάξεις,
όσο πιο βαθιά μπορείς,
αν μπορείς, αν θέλεις.
Τότε ίσως καταλάβεις το γιατί.
Τότε ίσως μπορέσεις να μάθεις,
να μου δώσεις ένα χαμόγελο σου,
να δω πως κατάλαβες.
Μην με κοιτάς περίεργα,
με τα μάτια σου μισάνοιχτα,
δεν είμαι διαφορετικός, ούτε μυστήριος,
ούτε τίποτα σπουδαίο.
Σίγουρα ένας άνθρωπος είμαι,
που ψάχνει για ένα χαμόγελο
που ίσως και να καταλαβαίνει,
που ίσως και να τον νοιάζει.
Ίσως..
