Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μη βιαστείς να πεις πως όλοι είναι άπιστοι, δύσκολοι, λίγοι.
Μην κατηγορήσεις για άλλη μια φορά τον κόσμο που «δεν αντέχει αλήθειες», ενώ στην πραγματικότητα δεν ξέρεις να τις πεις χωρίς να πληγώνεις.
Γιατί δεν είναι όλοι μικροί.
Μπορεί εσύ να μην έμαθες να βλέπεις σωστά.
Να μην άντεξες το φως τους και το βάφτισες έπαρση.
Να μη μπόρεσες να κουβαλήσεις την ψυχή τους και την αποκάλεσες βάρος.
Και στις σχέσεις; Εκεί το κάνεις χειρότερο.
Κρίνεις συνεχώς τον άνθρωπό σου.
Τον αναλύεις, τον ψυχογραφείς, τον κόβεις και τον ράβεις στα δικά σου μέτρα.
Και ποτέ, ούτε μία φορά, δεν σκέφτηκες:
Μήπως εγώ τον έκανα έτσι;
Μήπως εγώ είμαι η αφορμή για τη σιωπή του;
Μήπως εγώ είμαι η τοξικότητα που δηλητηρίασε αυτό που χτίσαμε;
Θες να τα ρίξεις όλα επάνω του.
Γιατί είναι πιο εύκολο να είσαι «σωστός» παρά αληθινός.
Πιο εύκολο να παίζεις τον φωτεινό παντογνώστη, παρά να αναγνωρίσεις πως είσαι κι εσύ ένα πλάσμα που κουβαλά σκιά.
Κι όμως, δεν γεννήθηκες για να κρίνεις τους άλλους.
Γεννήθηκες για να προσπαθείς να τους καταλάβεις.
Να κρατάς χώρο. Να σέβεσαι την απόσταση ανάμεσα σε δυο καρδιές που χτυπούν διαφορετικά.
Να μπορείς να μείνεις, όχι επειδή συμφωνείς με όλα — αλλά επειδή τιμάς όσα δεν καταλαβαίνεις ακόμα.
Αν δεν μπορείς να χωρέσεις ανθρώπους μέσα σου, μη λες ότι εκείνοι δεν χωράνε στη ζωή σου.
Μπορεί απλώς να μη δίδαξες ποτέ στον εαυτό σου πώς να αγαπά χωρίς να μικραίνει.
Μπορεί απλώς να μην έμαθες ποτέ να αποδέχεσαι!
Και μη ξεχνάς…
Η αλαζονεία δεν είναι σοφία.
Είναι άμυνα.
Είναι φόβος.
Είναι ένας άνθρωπος που δεν άντεξε ποτέ την αλήθεια του και το παίζει Θεός για να μην κοιτάξει ποτέ στον καθρέφτη.
ΥΓ. Αφιερωμένω (όχι.. δεν κάνω ποτέ ορθογραφικά)
