Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Δε σου ζητώ να με αγαπάς με τα μάτια κλειστά. Ούτε να ξεχνάς τον εαυτό σου για μένα. Δε σου ζητώ να κάνεις θυσίες που σε ρημάζουν, ούτε να βάλεις την καρδιά σου σε αναμονή. Σου ζητώ όμως κάτι πολύ πιο αληθινό. Να σταθείς μαζί μου όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή θέλεις. Όχι επειδή σου το επέτρεψαν οι συνθήκες, αλλά επειδή το επέλεξες εσύ.
Η αγάπη δεν έχει όρους. Δεν έρχεται με όρια, κανόνες και προϋποθέσεις. Όταν αγαπάς πραγματικά, δε μετράς τι θα δώσεις και πόσα θα πάρεις πίσω. Απλώς δίνεις. Και χαίρεσαι γι’ αυτό. Χωρίς λογαριασμούς.
Όμως, ναι. Η αγάπη, όσο ελεύθερη κι αν είναι, χρειάζεται ρίζες. Αν δεν έχει πού να σταθεί, ξεριζώνεται με τον πρώτο άνεμο. Ρίζες δεν είναι τα λόγια, ούτε οι υποσχέσεις. Είναι η συνέπεια, η παρουσία, η πίστη στον άλλον όταν όλα είναι ρευστά.
Δε θέλω κάποιον να με κοιτάζει με λατρεία όταν χαμογελώ, και να απομακρύνεται όταν σιωπώ. Θέλω να ξέρω ότι πατάμε στο ίδιο χώμα. Ότι δεν κρέμομαι από την καλή σου μέρα ή από τη διάθεσή σου. Ότι υπάρχω στο πλάι σου επειδή φυτέψαμε κάτι, μαζί.
Οι ρίζες θέλουν χρόνο. Δε φυτρώνουν μέσα σε μια στιγμή. Χρειάζονται φροντίδα, παρουσία, υπομονή. Κι αυτό σου ζητώ. Να δώσεις χρόνο στην αγάπη μας να ριζώσει. Όχι να την αξιολογείς κάθε φορά που κάτι δεν πηγαίνει όπως το περίμενες.
Αν είναι να αγαπηθούμε, ας μην μπει κανείς μας σε καλούπια. Ούτε εσύ για μένα, ούτε εγώ για σένα. Ας μη θέσουμε όρους. Αλλά ας αναζητήσουμε το βάθος. Ας βάλουμε ρίζες. Εκεί κρύβεται η δύναμη. Όχι στο να μένεις επειδή όλα είναι εύκολα. Αλλά στο να μένεις, επειδή ξέρεις ότι αξίζει να κρατήσει.
Η αγάπη χωρίς όρους είναι ελευθερία. Η αγάπη με ρίζες είναι αφοσίωση. Και τα δύο μαζί…. είναι το δέντρο μας. Οι ρίζες θέλουνε νερό, τα φύλλα οξυγόνο.
