Γράφει η Εύα Καρρά
Δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω. Κοίτα πού φτάσαμε. Εσύ από τη μία πλευρά, εγώ από την άλλη, χαμένοι σε μονοπάτια που δεν οδηγούν πουθενά. Δυο άνθρωποι που κάποτε κρατούσαν ο ένας τον άλλον σαν να μην υπήρχε αύριο, τώρα χαμένοι στις δικές τους σιωπές, στα δικά τους “αν”. Καλά τα καταφέραμε, ε;
Δεν έμεινε τίποτα, το βλέπεις; Ούτε οι λέξεις, ούτε οι στιγμές, ούτε καν εκείνο το “πάντα” που κάποτε φώναζε μέσα μας. Σκορπίσαμε. Όχι ξαφνικά, αλλά λίγο-λίγο. Σαν μια πληγή που δεν την έβλεπες, αλλά αιμορραγούσε αργά. Κι όταν τελικά κοιτάξαμε, ήμασταν ήδη διαλυμένοι.
Και τώρα τι;
Τώρα είσαι εσύ χαμένος. Χαμένος στους φόβους σου, στις επιλογές σου, στα όσα δεν τόλμησες. Χαμένος στον εγωισμό σου, που πάντα έβαζες μπροστά από τον έρωτα. Χαμένος σε μια ζωή που, ας το παραδεχτούμε, ποτέ δεν σου άρεσε, αλλά δεν είχες το θάρρος να την αλλάξεις. Και εγώ; Εγώ χαμένη στα δικά μου “πρέπει” και “θέλω” που δεν συναντήθηκαν ποτέ. Στα δάκρυα που κράτησα για εμένα, στα λόγια που δεν είπα για σένα. Στην απόφαση να φύγω, γιατί δεν άντεχα άλλο να σε περιμένω.
Καλά τα καταφέραμε, ε;
Μπορούσαμε να είχαμε μείνει. Μπορούσαμε να είχαμε πολεμήσει. Να είχαμε παλέψει ο ένας για τον άλλον. Αλλά δεν το κάναμε. Εσύ φοβήθηκες να τολμήσεις κι εγώ κουράστηκα να περιμένω. Δυο άνθρωποι που αγαπήθηκαν, αλλά δεν αγάπησαν αρκετά για να αντέξουν μαζί.
Θα μπορούσαμε να είχαμε σωθεί.
Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν θέλω να ζήσω με το “θα μπορούσαμε”. Δεν αντέχω να σκέφτομαι τι πήγε στραβά, ποιος φταίει περισσότερο, ποιος έπρεπε να είχε κάνει το πρώτο βήμα. Δεν αλλάζει τίποτα. Κι εσύ, κι εγώ, επιλέξαμε τον δρόμο μας. Κι αυτός ο δρόμος δεν είχε “εμάς”.
Χαμένοι, λοιπόν.
Αλλά, ξέρεις, δεν νιώθω μόνο πόνο. Νιώθω κι ένα παράξενο είδος ανακούφισης. Γιατί όσο κι αν με πονάει το τέλος μας, ξέρω ότι πια δεν θα πνιγόμαστε ο ένας στον άλλον. Ίσως κάπου εκεί, στο δικό σου χαμό και στον δικό μου, να βρούμε τον εαυτό μας. Ίσως, επιτέλους, μάθουμε να ζούμε χωρίς να περιμένουμε να μας σώσει κάποιος άλλος.
Καλά τα καταφέραμε, ε;
Όχι. Αλλά έτσι είναι ο έρωτας. Δεν είναι πάντα για να πετύχει. Μερικές φορές, είναι απλά για να μας δείξει τι μπορούμε να αντέξουμε και τι δεν μπορούμε να κρατήσουμε. Και αν τελικά χαθήκαμε, ίσως αυτός να ήταν ο μόνος τρόπος να βρούμε ξανά τον δρόμο μας.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
