Γράφει η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Ένα από τα σπουδαιότερα πράγματα που μου συνέβησαν, είναι ότι γεννήθηκα γυναίκα. Ευλογημένη με ότι συνεπάγεται αυτό, τη μητρότητα, τη φροντίδα στην οικογένεια που δημιούργησα, την αγάπη που γεννάει η καρδιά μου ασταμάτητα.
Παρόλα αυτά δεν είχαμε την τύχη όλες να είμαστε τα χαϊδεμένα κοριτσάκια κανενός, ούτε από μικρές, ούτε ποτέ.
Και ήρθαν και αυτοί που βολεύτηκαν στη δύναμη, την αντοχή και την ανοχή μας και μας ξέσκισαν. Βαφτίζοντας μας βασίλισσα τους. Στο παραμύθι τους. Αλήθεια; Έτσι φέρονται στις βασίλισσες ρε φίλε;
Δεν χτίζονται οι αυτοκρατορίες με ψέματα, ούτε και οι αγάπες. Σκοτεινιάζοντας ουρανούς. Τη γυναίκα αυτή, που νιώθει υπερβολικά δεν τη μεθάς με χρυσά δισκοπότηρα γεμάτα νερωμένα συναισθήματα. Θέλει υψηλής περιεκτικότητας οινόπνευμα, για να λαμπαδιάζει μέχρι το μεδούλι της.
Πόσο γελασμένος είσαι αλήθεια; Πόσο υποτίμησες το μυαλό και την ψυχή της. Την αντίληψη και την ικανότητα της να κάθετε στο θρόνο της ενώ την απογοητεύεις. Καημένε και κακόμοιρε ανίκανε να λέγεσαι άντρας. Που το μόνο που κατάφερες ήταν να λερώνεις αυτόν το μεγάλο τίτλο. Του άντρα που θα στεκόταν στο πλάι της, του βασιλιά της.
Ότι αξιόλογο και μεγάλο πήρες στη ζωή σου στο πρόσφερα αυτή κι ας μην άξιζες ούτε την άκρη από το βλέμμα της τελικά. Ένιωσες αρσενικό, κύριος και κάποιος χάρη σ’ αυτήν.
Έλα όμως που έρχεται η ώρα , να τιμήσει τον τίτλο της όπως μόνο αυτή ξέρει. Γιατί όσο τη βλέπεις ήσυχη, αυτή παρακολουθεί σιωπηλά κάθε σου βήμα. Γεννημένη επαναστάτρια μην αντέχοντας την αδικία, αυτή ορίζει αν θα μείνεις ή αν θα φύγεις.
Κι έρχεται η ώρα που σου ξανασυστηνεται, αφού ποτέ σου δεν κατάφερες να καταλάβεις ποια ακριβώς στεκόταν δίπλα σου.
Είναι η βασίλισσα της δικής της ζωής και παίρνοντας απ’ τα χέρια σου πίσω την αναθεματισμένη εκείνη πένα, συνεχίζει να γράφει γραμμές, σελίδες, τόμους της δικής της ιστορίας. Γιατί μπορεί εσύ να έγραψες κάποιες σελίδες στο βιβλίο της ζωής της, αλλά το τέλος θα το γράψει μόνο αυτή!
