Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Είμαι από εκείνες τις γυναίκες, εκείνα τα κορίτσια, που μεγάλωσαν στα ροζ και στα παραμύθια με τους όμορφους πρίγκιπες.
Τους πρίγκιπες με τα γαλάζια μάτια και τα ξανθά μαλλιά.
Στα όμορφα κάστρα και στους χορούς με τα μακριά φορέματα και τις κορδέλες στα μαλλιά.
Τις υπέρλαμπρες νεράιδες που τριγυρνάνε συνεχώς δίπλα σου και με το μαγικό ραβδάκι τους, σκορπίζουν αστερόσκονη και αλλάζουν χρώμα σε κάθε τι γκρίζο που έρχεται στο διάβα σου.
Είμαι από εκείνες που όσο μεγαλώνουν, μεγαλώνει και το παραμύθι τους.
Ένα παραμύθι που είναι η ίδια τους η ζωή.
Αυτή η ζωή όμως, είναι γεμάτη δράκους και κακές μητριές. Γεμάτη δηλητήρια που δίνουν απλόχερα, μέσα σε χρυσά μήλα, φίλοι και αγαπημένοι.
Η ζωή, αχ αυτή η ζωή που μετατρέπει τις νεράιδες σε μάγισσες, τα κάστρα σε φυλακές, τα όμορφα φορέματα σε φορεσιές κόπου, φόβου και πόνου.
Κι όμως το παραμύθι δεν χάνεται, ναι αλήθεια το πιστεύω!
Απλά η όμορφη πριγκίπισσα μεταμορφώνεται σε αμαζόνα, που βγαίνει από τα φορέματα και τα ψηλά τακούνια, πετάει τις κορδέλες από τα μαλλιά της και τα βάζει με δαίμονες και δράκους, που πολεμάει με νύχια και με δόντια να κρατήσει έστω και λίγο από εκείνο το ροζ.
Γιατί με αυτό μεγάλωσε, και σε αυτό πιστεύει.
Προσπάθησε κορίτσι μου! Κράτα όσο μπορείς!
Και να ξέρεις στο τέλος θα έρθει ακόμα κι εκείνος, εκείνος ο πρίγκιπας των παιδικών σου παραμυθιών και θα σε πάρει μακριά από όλα αυτά.
Θα σου δώσει όλα όσα ονειρεύτηκες, θα σου χαρίσει ακόμα περισσότερα, θα σε προστατεύει εκείνος πια και θα πολεμάει για σένα.
Πάντα όμως μέσα σου, θα ξέρεις πως ΕΣΥ, πολέμησες για να του ανοίξεις τον δρόμο!
