Γράφει η Αγγελική Καμπέρου
Ευχαριστώ.
Λέξη μικρή, μεγάλης σημασίας.
Όγκου τεράστιου.
Ευχαριστώ.
Το λέω συχνά, πόσο συχνά το εννοώ, αναρωτιέμαι.
Το ακούω σπάνια, ακόμα πιο σπάνια το νιώθω ειλικρινές.
Ευχαριστώ και τελικά η πλάτη γυρίζει και η πόρτα κλείνει.
Πόσες φορές το έχω ακούσει και δεν σημαίνει τίποτα.
Πόσες φορές δεν ειπώθηκε ποτέ και το ένιωσα με κάθε σπιθαμή του σώματός μου.
Φιλότιμο και αχαριστία.
Ευχαριστώ και τίποτα.
Και τελικά τι είναι χειρότερο;
Ένα ψεύτικο κενό “ευχαριστώ” ή η απουσία αυτού;
Αν δεν το εννοείς μην ανοίξεις το στόμα να το πεις.
Αν δεν το νιώθεις μην βγάλεις ήχο.
Και όταν το εννοείς δεν θα χρειαστεί καν να το πεις.
Μια αγκαλιά, ένα βλέμμα από εκείνα τα “έτσι” που τα λένε όλα.
Ευχαριστώ.
Και τελικά σιωπή.
Πόρτα κλειστή και αναμνήσεις παγωμένες.
Άστο χέστο. Κάπου χάθηκες, κάπου το χάσαμε.
Κάπου τελικά χαθήκαμε κι ας νομίζαμε.
Τι σημασία έχει;
Ευχαριστώ ούτως η άλλως. Και εγώ, το εννοώ!
