Γράφει η Σοφία Δέδε
Και είναι και κάποιες φορές που κάτι σε πνίγει!
Δεν ξέρεις από που πηγάζει αυτή η ασφυξία.
Κάποιο ίσως αθώο σχόλιο, κάποιο πείραγμα, κάτι που άκουσες στο δρόμο για την δουλειά γίνεται αφορμή και κλείνεσαι.
Και τότε έχεις ανάγκη από ανθρώπους “άσχετους”. Από ανθρώπους που δεν μπορούν να δουν μέσα σου και μπορείς να τους παραμυθιάζεις ότι όλα είναι καλά και κεφάτα.
Διώχνοντας εντέχνως από κοντά σου αυτούς που μπορούν να διαβάζουν τις κρυφές σου σκέψεις με ένα κοίταγμα.
Αυτούς που με ένα μήνυμα σου θα καταλάβουν την άβυσσο στην οποία έχεις πέσει.
Αυτούς που κοιτάζουν κατάματα τον φόβο σου και τον αναγνωρίζουν.
Αυτούς που καθρεφτίζουν την ψυχή σου, γιατί αυτή η ίδια είναι που σε πνιγεί!
Και εσύ σε μια μάταιη προσπάθεια να την αποφύγεις, αποφεύγεις όλους εκείνους που αγαπάς με την πρόφαση οτι έχεις πολύ δουλειά, ότι δήθεν είσαι πολύ απασχολημένη με κάτι νέο που σχεδιάζεις. Ότι δήθεν..
Όμως, βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι όσο δουλειά και να έχεις πάντα βρίσκεις χρόνο για αυτούς που αγαπάς.
Έχεις μάθει να είσαι ένας χαρούμενος, χαμογελαστός, αυθόρμητος,ανέμελος άνθρωπος.
Έχεις μάθει να μην ανησυχείς τους άλλους με τα προβλήματα σου.
Έχεις μάθει να κλείνεις την πόρτα του σπιτιού σου και εκεί μόνη σου να κλαίς και να αντιμετωπίζεις τις φοβίες σου.
Όμως αυτόν τον ξαφνικό κόμπο στο λαιμό σου δεν ξέρεις πως να τον διαχειριστείς με τους αγαπημένους σου δίπλα.
Δεν θέλεις να χαλάσεις την χαρούμενη εικόνα σου σήμερα και μόνο “οι άσχετοι” σε βοηθούν να δείχνεις κάτι διαφορετικό από αυτό που νιώθεις.
Φοβάσαι μήπως αυτό που θα νιώσουν οι αγαπημένοι σου για σένα δεν είναι αγάπη, είναι λύπηση και εσύ δεν θέλεις να σε λυπούνται. Παρόλο που ξέρεις ότι όλο αυτό είναι μια οφθαλμαπάτη.
Ξέρεις ότι αυτοί “οι εκλεκτοί” σου που εντέχνως αποφεύγεις σε ξέρουν!
Και επειδή ξέρουν δεν ανησυχούν, όπως δεν ανησυχείς και εσύ.
Γιατί όταν ο κόμπος φύγει, όταν θα μπορείς ξανά να κοιταχτείς στον καθρέπτη σου,αυτός θα είναι εκεί, αντανακλώντας το μεγαλείο της ψυχής σου, χαμογελώντας σου..
