Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Ένα πράγμα που μαθαίνεις μεγαλώνοντας είναι να μην ξοδεύεσαι σε πράγματα που δεν αξίζουν. Προσπαθείς να βρεις τρόπο να εξασφαλίσεις ηρεμία και γαλήνη, παρά να μπλέξεις σε καταστάσεις που θα σε φθείρουν και θα σε κάνουν να χάσεις τον ύπνο σου. Ακόμη και ο τρόπος που διεκδικείς το δίκιο σου διαφέρει μεγαλώνοντας.
Όταν είσαι στα 20, δεν δέχεσαι μύγα στο σπαθί σου και επιδιώκεις, σαν άλλος Δον Κιχώτης, να αλλάξεις τον κόσμο. Παλεύεις, εξηγείς και θέλεις να βάλεις μυαλό σε ανθρώπους αδιάφορους, χειριστικούς και χωρίς ενσυναίσθηση. Έχεις την ελπίδα ότι τα πράγματα θα αλλάξουν.
Στα 40, και έχοντας ζήσει αρκετά πράγματα, αλλάζεις ρότα. Δεν σε νοιάζει πια να εξηγείς και δεν προσπαθείς να διορθώσεις κανέναν. Η στάση σου αυτή μπορεί να ερμηνευτεί ως αδιαφορία ή ωχαδερφισμός, αλλά αντίθετα είναι πράξη φροντίδας και προστασίας του εαυτού σου. Σε τελική ανάλυση, είσαι άνθρωπος με αντοχή και ενέργεια που δεν μπορεί πλέον να σπαταλιέται άδικα και άσκοπα.
Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσεις ότι ο κακός, ο αδιάφορος, ο εγωιστής, ο χειριστικός και ο αμοραλιστής ΔΕΝ πρόκειται να αλλάξουν ποτέ, ό,τι και να κάνεις! Αυτό που έχεις να κάνεις είναι να κρατήσεις αποστάσεις από τέτοιους ανθρώπους, αφήνοντας το κάρμα να δώσει τη λύση. Εξάλλου, όπως λέει και το τραγούδι που έγραψε ο Νίκος Γκάτσος: «Καληνύχτα Κεμάλ. Αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ».
Σταμάτα λοιπόν να εξηγείς και άφησε για μια φορά το δίκιο σου στην “ησυχία” του… Η ηρεμία και η ψυχική σου γαλήνη αξίζουν περισσότερο!
