Γράφει η Μαρία Κυπραίου
Κάποτε μου είπες πως στη ζωή είναι ωραίες οι αμαρτίες.
Είναι το κερασάκι στην τούρτα, το έξτρα πιπέρι στο φαγητό.
Τότε μου πέρασε τελείως αδιάφορο όπως μου πέρασες και εσύ άλλωστε.
Πέρασε ο καιρός και κάπου στο ενδιάμεσο εμείς ήρθαμε πιο κοντά.
Κουβέντα στην κουβέντα τα κορμιά έγιναν ένα και όχι μόνο μια φορά. Χωρίς ταμπέλες και με περίσσιο πάθος και πολύ κρυφτό, βρισκόμασταν μεταξύ σχέσεων, εργασιών και λοιπής ζωής. Κάθε φορά όλο και καλύτερα, κάθε φορά όλο και πιο δύσκολος ο αποχωρισμός. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε κορμιά που ζητάνε εκτόνωση, στιγμές γεμάτες κρυφτό και αδρεναλίνη στο κόκκινο σου είπα: «Πες μου μόνο ένα πράγμα, είμαι εγώ η αμαρτία σου;»
«Ναι», μου απάντησες, εσύ ήσουν είσαι και θα είσαι η πρώτη και η τελευταία μου αμαρτία. Γιατί μαζί σου θέλω να τα ζήσω όλα. Γιατί από τότε που σε πρωτοείδα ήξερα ότι μαζί σου και μόνο ήθελα να κάνω τα πάντα. Ήξερα πως θα είσαι η πιο ζεστή και όμορφη μου αμαρτία. Σε θέλω!
