Γράφει η Πράξια Αρέστη
Δεν συμβιβάζομαι σε χλιαρούς έρωτες.
Θέλω τα γόνατά μου να τρέμουν.
Θέλω ο έρωτας να με καταπίνει ολόκληρη όπως οι καταιγίδες τον ουρανό.
Θέλω να με κατακλύζει όπως η έντονη βροχή πέφτει στη γη και την ποτίζει μέχρι να ξεδιψάσει πλήρως.
Θέλω αυτό τον έρωτα που προκαλεί ανατριχίλες σε όλο μου το σώμα.
Θέλω μαζί του να χάνω την αίσθηση του χρόνου και του χώρου. Τίποτα άλλο να μην έχει σημασία παρά μόνο το χάος στα μάτια του.
Θέλω να φτιάξω ένα νέο κόσμο για μας κάτω από τα σεντόνια. Ένα κόσμο μόνο δικό μας που κανείς δε θα μπορεί να δει. Τα πόδια μου να αγγίζουν τα δικά του και τα χέρια του να γλιστράνε από τα χείλη μου σε όλο μου το σώμα.
Θέλω αυτές τις σπίθες της ψυχής και το δυνατό καρδιοχτύπι κάθε φορά που με αγγίζει. Αυτή την ηρεμία του μυαλού που αποκαθίσταται με την πρώτη τζούρα από τη μυρωδιά του ιδρώτα του.
Θέλω τα μαλλιά μου να πέφτουν στο πρόσωπό του και να τον χαϊδεύουν. Κι όλα αυτά που είναι τα θέλω. Όχι σε μικρές δόσεις αλλά σε μεγάλες, ασταμάτητα. Μέχρι να ξέρω κάθε λεπτομέρεια του κορμιού του σαν χάρτη που αποστήθισα για να με βγάλει στο ονειρικό νησί μου.
Δεν υπάρχει λίγο, δεν υπάρχει μέτριο μαζί του, δεν υπάρχει το χτες, ούτε το αύριο. Υπάρχει το τώρα. Το “τώρα” για πάντα. Και το θέλω όλο.
Βασισμένο σε κείμενο του J. Raymond
Gentle Sparks
