Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Στα δύσκολα, όλοι βρίσκουν τρόπο να σταθούν. Θα σου στείλουν ένα μήνυμα, θα σε πάρουν τηλέφωνο, θα σου πουν μια κουβέντα. Άλλοι από αγάπη, άλλοι από συνήθεια, άλλοι από απλή υποχρέωση. Η λύπη, με έναν παράξενο τρόπο, μαζεύει κόσμο γύρω σου.
Η χαρά όμως; Εκεί αλλάζουν όλα. Γιατί η χαρά σου είναι καθρέφτης. Δείχνει ποιος σε αγαπάει πραγματικά και ποιος απλώς σε αντέχει όσο δεν λάμπεις.
Εκεί, στη στιγμή που τα καταφέρνεις, που πετάς, που ζεις αυτό που ονειρεύτηκες, ξεχωρίζουν οι φίλοι από τους «φίλους». Οι αληθινοί χαμογελούν μαζί σου, γιορτάζουν τη νίκη σου σαν να είναι δική τους. Δεν μετράνε συγκρίσεις, δεν μικραίνουν τον εαυτό τους επειδή εσύ προχώρησες.
Οι «φίλοι» όμως πνίγονται. Χαμογελούν με το στόμα, αλλά τα μάτια τους σκοτεινιάζουν. Κρύβουν τη ζήλια τους πίσω από τυπικές ευχές και μικρές ειρωνείες. Σε κάνουν να νιώθεις άβολα για την ίδια σου τη χαρά.
Και τότε καταλαβαίνεις: δεν είναι φίλοι. Είναι απλώς συνοδοιπόροι μέχρι να βρεις τον δρόμο σου. Μόλις λάμψεις, τους καίει το φως σου.
Αληθινός φίλος δεν είναι αυτός που μόνο σκουπίζει τα δάκρυα. Είναι εκείνος που χορεύει μαζί σου όταν γελάς. Που δεν σε φοβάται χαρούμενο, δεν σε ζηλεύει δυνατό, δεν σε μετράει με το δικό του μέτρο.
Η λύπη ενώνει.
Αλλά η χαρά ξεχωρίζει τους φίλους από τους «φίλους».
